Καταγγελία δασκάλων του 132ου Δημοτικού Σχολείου προς τον συνήγορο του παιδιού

Προς τον συνήγορο του παιδιού

Οι δάσκαλοι του 132^ου δημοτικού σχολείου Αθήνας ανησυχώντας έντονα για τις εξελίξεις στο σχολείο μας επιθυμούμε να ενημερώσουμε τον συνήγορο του παιδιού στα εξής:

Οι παιδαγωγικές πρακτικές που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια στο σχολείο μας και στηρίζονταν σε διεθνώς κατοχυρωμένα δικαιώματα έχουν βίαια καταπατηθεί την σχολική χρονιά που διανύουμε με την ευκαιρία της αλλαγής της διεύθυνσης. Η πολυετής εργασία πάνω σε θέματα σεβασμού δικαιωμάτων των μαθητών μας είδαμε να αναστέλλεται βίαια και να αυτό να δημιουργεί ζητήματα σοβαρά σε όλους τους παράγοντες της σχολικής κοινότητας. Πιο συγκεκριμένα θα θέλαμε να αναφερθούμε στα εξής:

Ø Το σχολείο σεβόμενο το δικαίωμα του κάθε παιδιού στην θρησκευτική του ελευθερία αποφάσισε για δύο περίπου χρόνια την αλλαγή της πρωινής προσευχής και την αντικατάστασή της από ένα ποίημα με απώτερο στόχο να μπορούν να προσεύχονται αλλόθρησκοι μαθητές οι οποίοι αποτελούν και την πλειοψηφία των μαθητών.

Ø Οργάνωσε και εφάρμοσε για πέντε συνεχή χρόνια μαθήματα μητρικής γλώσσας στους μετανάστες μαθητές.

Ø Παράλληλα με τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας οργάνωσε και μαθήματα ελληνικής γλώσσας στους γονείς μετανάστες ώστε να μπορούν να επικοινωνούν με τους δασκάλους και να ενημερώνονται για την πρόοδο των παιδιών τους.

Ø Σε συνδυασμό με τις δράσεις αυτές ο σύλλογος διδασκόντων προχώρησε και σε άλλες ενέργειες που αφορούν την γενικότερη στήριξη των οικογενειών των μαθητών μας και την διεκδίκηση καλύτερων συνθηκών για την λειτουργία του σχολείου μας όπως ή βάρδια και η βελτίωση του κτιριακού προβλήματος.

Με τη έλευση του νέου διευθυντή είδαμε ότι με όλες αυτές οι δραστηριότητες του αναστάλθηκαν και μάλιστα με βίαιο τρόπο. Θα θέλαμε να επισημάνουμε το γεγονός ότι ο νέος διευθυντής καθώς ανέλαβε καθήκοντα και μάλιστα πριν ενημερωθεί από το σύλλογο διδασκόντων για τις πρωτοβουλίες που είχε αναπτύξει διέκοψε όλες τις δραστηριότητες επικαλούμενος «άνωθεν εντολές». Θέλουμε να τονίσουμε ότι αυτό έγινε την πρώτη μέρα άφιξης του και με τρόπο που σόκαρε γονείς, δασκάλους και μαθητές.

Οι δάσκαλοι του 132^ου δημοτικού σχολείου θεωρούμε τόσο με τη στάση του διεύθυνση αλλά και γενικότερα με την τοποθέτηση της διοίκησης στα ζητήματα του προέκυψαν καταπατούνται αυτονόητα δικαιώματα των μαθητών μας και καλούμε τον συνήγορο του παιδιού να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια για την αποκατάσταση των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε.

Δάσκαλοι του σχολείου

Την Πέμπτη 12 Ιουνίου 2006
στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 20
η ΔΟΕ και ο σύλλογος εκπαιδευτικών ΠΕ "η Αθηνά" συνδιοργανώνουν εκδήλωση-συζήτηση με θέμα:

"Διαπολιτισμική εκπαίδευση και παιδαγωγική ελευθερία
-Η περίπτωση του 132 Δ.Σ. Αθηνών"

ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

Οι απολογητές του συστήματος επελαύνουν.

Πέτρος Φύτρος

Tο σχολείο στο σύγχρονο καπιταλισμό έχει ένα διπλό ρόλο. Από τη μια λειτουργεί ως κατανεμητικός μηχανισμός, δηλαδή προετοιμάζει την τοποθέτηση των ατόμων στις διάφορες θέσεις του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας. Και από την άλλη λειτουργεί ως ιδεολογικός μηχανισμός του κράτους, δηλαδή ως μηχανισμός που αναπαράγει και εγχαράσσει την κυρίαρχη ιδεολογία στους έγκλειστους σε αυτόν (δηλαδή στους μαθητές). Το πώς δομούνται και το πώς λειτουργούν οι δύο αυτές όψεις του σχολείου εξαρτάται κάθε φορά από το συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στην κυρίαρχη και τις κυριαρχούμενες τάξεις. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι το σχολείο κατανέμει το μαθητικό πληθυσμό στις διάφορες θέσεις του καταμερισμού εργασίας μέσω των διαφορετικών τύπων σχολείων και των πολλαπλών εξετάσεων, ενώ ταυτόχρονα αποτυπώνει την κυρίαρχη ιδεολογία μέσω των διάφορων καθημερινά επαναλαμβανόμενων σχολικών πρακτικών, αλλά και μέσω του ίδιου του περιεχομένου των μαθημάτων που προσφέρει.

Ένα από τα κατεξοχήν μαθήματα «ιδεολογίας» του σχολείου είναι η ιστορία. Και αυτό γιατί το πώς αντιμετωπίζουν οι νέοι το παρελθόν δεν έχει εγκυκλοπαιδική σημασία. Στην πραγματικότητα έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την ίδια τη συνείδηση που έχουν για τον εαυτό τους και τη θέση του μέσα στον κόσμο, την αντίληψη που αποκτούν για την κίνηση του και σε τελική ανάλυση τη στάση που κρατούν απέναντι τόσο στην ίδια η σημερινή πραγματικότητα όσο και στις προσπάθειες αλλαγής της.

Σήμερα επιχειρείται ένα ξαναγράψιμο της σχολικής ιστορίας, τέτοιο που να αποτυπώνει τόσο τους νέους ιδεολογικούς προσανατολισμούς του κεφαλαίου και της άρχουσας τάξης, όσο και την τακτική νίκη του επί των δυνάμεων της εργασίας. Αυτή η προσπάθεια δεν έχει μικρή σημασία. Στην πραγματικότητα είναι ένα κομμάτι της κοινωνικής σύγκρουσης στο επίπεδο της ιδεολογίας και έχει ως επίδικο το τι εικόνα θα αποκτήσει η νέα γενιά όχι μόνο για τον εαυτό της και τον κόσμο, αλλά και για τη διαδικασία και τις προσπάθειες αλλαγής του. Ο στόχος είναι να πειστούν οι μαθητές ότι ο κόσμος που ζούμε είναι ο καλύτερος δυνατός, ότι οι βασικές δομές του (ο καπιταλισμός και οι πολιτικοί θεσμοί του) είναι πανανθρώπινες και διαχρονικές σταθερές και ότι κάθε προσπάθεια αλλαγής του ήταν μια επικίνδυνη και αποτυχημένη παρέκκλιση από την ομαλή πορεία των πραγμάτων.

Απότοκο αυτής της προσπάθειας είναι τα νέα βιβλία ιστορίας και το πιο ακραίο ίσως παράδειγμα όλων είναι το βιβλίο Ιστορίας Γενικής Παιδείας της Γ΄ Λυκείου.

Το βιβλίο αυτό εμφανίστηκε φέτος στα σχολεία και έρχεται να αντικαταστήσει ένα βιβλίο που διδάχτηκε περίπου 20 χρόνια, είχε εισαχθεί στα σχολεία στις αρχές της δεκαετίας του 80 και αποτύπωνε ένα συσχετισμό δυνάμεων πολύ πιο ευνοϊκό για τις δυνάμεις της εργασίας από τον σημερινό. Το νέο βιβλίο, γραμμένο στο δεύτερο μισό της πρώτης δεκαετίας του 21^ου αιώνα, αποτελεί ένα βαθιά μισαλλόδοξο κατασκεύασμα δεξιών κύκλων, που θέλει να πάρει τη ρεβάνς από την προγενέστερη διείσδυση αριστερών και προοδευτικών ιδεών στη σύγχρονη σχολική ιστοριογραφία. Δεν είναι άλλωστε τυχαία η σχέση της συγγραφικής ομάδας με το ίδρυμα Καραμανλή. Ταυτόχρονα, αποτελεί μια προσπάθεια με την οποία ο ιστορικός αναθεωρητισμός εισβάλλει στη σχολική ιστοριογραφία δριμύτερος από ποτέ και με την οποία επιχειρείται να ξαναγραφτεί η σχολική ιστορία από τη σκοπιά των απολογητών του σημερινού κοινωνικού συστήματος.

Ο τρόπος με τον οποίο είναι γραμμένο το βιβλίο δημιουργεί πλήρη σύγχυση στους μαθητές, καθώς μετατρέπει την ιστορία σε ένα χυλό πληροφοριών που το μόνο που κατορθώνει είναι να αναπαράγει την αμάθεια. Συγκεκριμένα, στο βιβλίο επιδιώχθηκε να χωρέσει ιστορική ύλη που θα καλύπτει όλη την παγκόσμια ιστορία από τις αρχές του 19^ου αιώνα μέχρι σήμερα. Δόθηκε δε ιδιαίτερη και ξεχωριστή, σε σχέση με το παρελθόν, έμφαση στην ευρωπαϊκή ιστορία (πράγμα που δεν είναι βέβαια τυχαίο). Όλη η ύλη είναι ταξινομημένη σε τρισέλιδες ενότητες, οι οποίες είναι συνήθως «θεματικές» και τις περισσότερες φορές δεν συγκροτούν μεταξύ τους ενιαία αφήγηση (πολλές φορές αυτό δε συμβαίνει ούτε εντός της ίδιας της ενότητας). Ταυτόχρονα, το πλήθος πληροφοριών που περιλαμβάνεται σε αυτές είναι τεράστιο (ονόματα, συνθήκες και ό,τι άλλη ιστορική πληροφορία μπορεί να σκεφτεί κάποιος), ενώ και το κριτήριο με το οποίο επιλέγονται τα ιστορικά γεγονότα που παρουσιάζονται δεν πληροί καν το κριτήριο της διάκρισης ουσιώδους και επουσιώδους. Έτσι, ο μαθητές καλείται να μάθει μία εκτεταμένη παράγραφο για την ιστορία των Ινδιών, μία για το εθνικό κίνημα των Ούγγρων και μόνο μία γραμμή για το κίνημα του 1909 στο Γουδί!

Τα παραπάνω (πλήθος πληροφοριών –απουσία αφήγησης) οδηγούν στη δημιουργία ενός τεράστιου ανιεράρχητου κατασκευάσματος, το οποίο ο μαθητής αδυνατεί να εντάξει σε συγκεκριμένα πλαίσια και του οποίου τις βασικές δομές αδυνατεί να κατανοήσει, ενώ είναι αδύνατο γι’ αυτόν να βρει τα αίτια, την αλληλουχία και τις σχέσεις των γεγονότων. Έτσι, ακόμα και αν κάποιος κατορθώσει να «μάθει απέξω» όλο το περιεχόμενο του βιβλίου, ελάχιστα πράγματα για το παρελθόν θα έχει καταλάβει.

Πέρα από τις γενικές κατευθύνσεις που αναφέραμε το βιβλίο εξυπηρετεί συγκεκριμένους ιδεολογικούς στόχους και είναι γραμμένο στη βάση συγκεκριμένων ιδεολογικών αξόνων:

1) Συγκρότηση «ευρωπαϊκής συνείδησης»

Από τους βασικούς στόχους του βιβλίου είναι να δημιουργήσει την εντύπωση ότι το όραμα της «Ευρώπης» υπήρχε τουλάχιστον τα τελευταία διακόσια χρόνια. Πάντα λοιπόν οι συγγραφείς ψάχνουν να βρουν κάποιους οραματιστές που το υπηρετούν. Τους βρίσκουν από την αρχή κιόλας του βιβλίου τους στους ηγέτες της Ιερής Συμμαχίας, την οποία και εξωραΐζουν πλήρως: « Αυτοί οι εστεμμένοι άρχοντες της Ευρώπης ήταν πεπεισμένοι ότι οι πολυεθνικές αυτοκρατορίες της γηραιάς ηπείρου εξυπηρετούσαν -καλύτερα από τα εθνικά κράτη -την ειρήνη, επειδή οι διάφορες γλωσσικές ή θρησκευτικές κοινότητες της ηπείρου, ιδίως της κεντρικής και ανατολικής, δεν είχαν σαφή και διακριτά γεωγραφικά όρια». Και λίγο πιο κάτω: « Στο συνέδριο της Βιέννης κυρίαρχη προσωπικότητα αναδείχθηκε ο Μέτερνιχ, ανυποχώρητος υποστηρικτής της μοναρχικής εξουσίας και της σταθερότητας. Αν και Αυστριακός στην καταγωγή, πίστευε πως ήταν πρώτα από όλα Ευρωπαίος και πως την ιδέα της Ευρώπης στήριζε και προωθούσε». Τι να σχολιάσουμε; Εκτός από την εντελώς αυθαίρετη προβολή του «ευρωπαϊκού οράματος» στις αρχές του 19^ου αιώνα, εμφανίζεται και μια νέα ερμηνεία του ρόλου της Ιερής Συμμαχίας. Πλέον δεν είναι ένας αντεπαναστικός συνασπισμός των ισχυρών της εποχής, αλλά μια ένωση που απλά υπερασπίζεται την ειρήνη!

Γενικά, σε όλες τις ιστορικές συγκυρίες υπερτονίζεται η έννοια της Ευρώπης και οι συγγραφείς ψάχνουν να βρουν τους προπάτορες της ένωσής της. Έτσι, στην ενότητα που αφορά την ελληνική επανάσταση, παρατίθεται πηγή που ως βαθύτερο αίτιο του φιλελληνικού κινήματος θεωρεί την «νεογεννώμενη ιδέα της ευρωπαϊκής κοινότητας», ενώ στη σελ. 123 φτάνουμε στη γελοιότητα καθώς παρατίθεται πηγή με τίτλο «Οραματισμός του ευρωπαϊκού μέλλοντος της Ελλάδας μέσα στις φλόγες του πολέμου». Η συγκεκριμένη ενότητα αναφέρεται στην κατοχή και φυσικά το ευρωπαϊκό μέλλον μόνο στο μυαλό των Ελλήνων της εποχής δεν ήταν. Περιττό είναι να πούμε ότι, στο ίδιο κλίμα, η σημαντικότερη πρωτοβουλία του θείου Καραμανλή ήταν η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ και το σημαντικότερο επίτευγμα του Σημίτη η ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ.

2) Ιδεολογική αντεπίθεση της Δεξιάς.

Σε όλο το βιβλίο γίνεται προσπάθεια συκοφάντησης του κομμουνιστικού κινήματος με παράλληλο εξωραϊσμό των «μαύρων» σελίδων της ιστορίας του καπιταλισμού. Στο βιβλίο εισβάλλει το άθλιο νοητικό σχήμα φασισμός =κομμουνισμός. Έτσι, κατά τους συγγραφείς, στο μεσοπόλεμο υπάρχει η κοινοβουλευτική δημοκρατία η οποίο απειλείται από δύο αυταρχικά πολιτικά συστήματα! « Μια πειστική, πράγματι, απάντηση από τα δημοκρατικά κράτη της Ευρώπης στα ανοιχτά κοινωνικά προβλήματα ήταν αναγκαία, κατά μείζονα λόγο σε μια εποχή που είχαν ήδη διατυπωθεί δύο διαφορετικές προτάσεις από τα αυταρχικά καθεστώτα που είχαν μόλις επικρατήσει στη Σοβιετική Ένωση και την Ιταλία, έστω και σε περιορισμένη αρχικά κλίμακα». Πρώτη φορά σε σχολικό βιβλίο εισβάλλει με τόσο χυδαίο τρόπο η ταύτιση του φασισμού με τον κομμουνισμό, η ταύτιση δηλαδή των προσπαθειών της εργατικής τάξης και των εργαζομένων μαζών για την ανατροπή του καπιταλισμού και την αλλαγή της κοινωνίας με την προσπάθεια του κεφαλαίου για έξοδο από την κρίση του μεσοπολέμου και σταθεροποίηση του συστήματος. Έχουν γραφτεί πάρα πολλά για το συγκεκριμένο ζήτημα και δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε περισσότερο. Απλά επισημαίνουμε ότι στόχος δεν είναι μόνο να απαξιωθούν όλες οι επαναστατικές προσπάθειες του 20^ου αιώνα, αλλά και να αποκτήσει αρνητική σηματοδότηση κάθε συγκροτημένη προσπάθεια αμφισβήτησης του καπιταλισμού. Γιατί αν κάποιος αποδεχτεί ότι πέρα από τον καπιταλισμό και την κοινοβουλευτική δημοκρατία υπάρχουν μόνο «ολοκληρωτικά καθεστώτα», η απόσταση προς την πλήρη αποδοχή του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος μειώνεται σημαντικά.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι δεν γράφεται ούτε μια γραμμή για την κοινωνική βάση των δύο καθεστώτων. Έτσι, αποσιωπάται η στήριξη που έδωσε το κεφάλαιο τόσο στο φασισμό, όσο και στο ναζισμό, στήριξη που τονιζόταν σαφώς στο προηγούμενο βιβλίο. Είναι ενδεικτικά τα όσα λέγονται για την άνοδο του φασισμού στην Ιταλία: « Η άνοδος των φασιστών στην εξουσία συνδέεται άμεσα με την ανησυχία που είχε προκαλέσει σε ισχυρή μερίδα της κοινής γνώμης η αίσθηση, αφενός, ότι η Ιταλία είχε αδικηθεί από τους νικητές συμμάχους μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ο φόβος, αφετέρου, μήπως διαταραχτεί η κοινωνική τάξη από τις ταραχές και τις απεργίες που είχαν ξεσπάσει». Πίσω από τον όρο «κοινή γνώμη» κρύβονται συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις και πίσω από τον όρο «διατάραξη της κοινωνικής τάξης» κρύβεται ο φόβος του ιταλικού κεφαλαίου για την άνοδο του εργατικού κινήματος, σε μια περίοδο που οι ιδέες της Οκτωβριανής Επανάστασης απλώνονταν σε όλη την Ευρώπη. Με τη συγκεκριμένη διατύπωση όμως, όχι μόνο συσκοτίζονται τα κοινωνικά στηρίγματα του φασισμού, αλλά και δικαιολογείται η άνοδός του ως μια απλή αντίδραση του φιλήσυχου κομματιού της κοινής γνώμης στην επικείμενη διασάλευση της κοινωνικής γαλήνης! (Πολύ ενδιαφέρον βέβαια έχει και η σιωπηλή αποδοχή του φόβου «μήπως διαταραχτεί η κοινωνική τάξη από τις απεργίες» ως κάτι το φυσιολογικό).

3) Απόκρυψη πτυχών της ιστορίας.

Οι διώξεις σε βάρος της αριστεράς εξαφανίζονται. Οι δωσίλογοι και οι ταγματασφαλίτες δεν υπήρξαν ποτέ. Ταυτόχρονα, εξαφανίζονται και «επικίνδυνα» γεγονότα που μπορούν να προκαλέσουν πολλές ερωτήσεις, ακόμα και αν ανήκουν στα κορυφαία γεγονότα της ελληνικής ιστορίας του 20^ου αιώνα. Έτσι η μικρασιατική καταστροφή παρουσιάζεται σε αυτές τις ελάχιστες σειρές: « Η συμμαχική εντολή του Μαΐου του 1919 προς την Ελλάδα ήταν πάντως προσωρινής ισχύος, αφού την οριστική τύχη της Σμύρνης και της ενδοχώρας της θα έκρινε δημοψήφισμα των κατοίκων ύστερα από πέντε χρόνια ελληνικής διοίκησης. Η ήττα της Ελλάδας στον ελληνοτουρκικό πόλεμο που ακολούθησε και η ουσιαστική διάλυση της νικήτριας συμμαχίας του Παγκοσμίου Πολέμου οδήγησαν στη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, η οποία αντανακλούσε το νέο συσχετισμό ισχύος στην περιοχή. Είχαν μεσολαβήσει η εκλογική ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές της 1^ης/ 14^ης Νοεμβρίου 1920 και η επάνοδος του Κωνσταντίνου στο θρόνο της Ελλάδας, η επέκταση του ελληνικού μετώπου στη Μικρά Ασία και η διάσπασή του από τα τουρκικά στρατεύματα τον Αύγουστο του 1922».

Πως γίνεται λοιπόν κάποιος να μη μάθει τίποτα για τη μικρασιατική καταστροφή; Μέσα σε λίγες γραμμές οι συγγραφείς περνάνε από το 1919 στο 1923 και μετά γυρνάνε πίσω και αναφέρουν σε τρεις γραμμές ό,τι συνέβη μέσα σε τέσσερα χρόνια. Δηλαδή αναφέρουν ότι έφυγε ο Βενιζέλος, επέστρεψε ο βασιλιάς και ότι οι Έλληνες επέκτειναν το μέτωπο του πολέμου. Για ποιο λόγο όμως έγιναν όλα αυτά; Τι άλλαξε στο εσωτερικό της χώρας και τι στο διεθνές τοπίο; Πώς σε τελική ανάλυση ο «θρίαμβος» του 1919 έγινε η τραγωδία του 1922; Δε λέγεται κουβέντα λες και το γεγονός επηρέασε ελάχιστα την ζωή στον τόπο μας. Γιατί όμως οι συγγραφείς γράφουν μια ιστορία που στην ουσία αδιαφορεί για το πώς και το γιατί των γεγονότων; Πρόκειται για απλό λάθος ή μήπως για προσπάθεια μετατροπής της ιστορίας σε μια συνοπτική παράθεση γεγονότων -«σταθμών» που δεν θα αφήσει τίποτα και δεν θα γεννήσει ερωτήματα για τίποτα; Το σύνολο του εγχειρήματος δεν μας αφήνει πολλές αμφιβολίες.

Ενδεικτικά της τάσης εξωραϊσμού των «μαύρων» σελίδων του καπιταλισμού, της αναθεώρησης δηλ. της ιστορίας είναι και τα όσα γράφονται για την αποικιοκρατία: « Η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία του 19^ου αιώνα ολοκλήρωσε τη διείσδυση του δυτικού ανθρώπου στον εξωευρωπαϊκό κόσμο, η οποία είχε αρχίσει τον 16^ο αιώνα, και τον προσέδεσε στον δυτικό κόσμο. Ο δυτικός άνθρωπος προσπάθησε να ενσωματώσει στο δυτικό πολιτισμό λαούς με κοινωνική οργάνωση και πολιτισμούς διαφορετικούς από τον δυτικό, να τους προικοδοτήσει με θεσμούς ανάλογους με τους δικούς του. Ταυτόχρονα οι πρώτες ύλες και οι παραγωγικές δυνατότητες των αποικιών προσαρμόστηκαν έτσι, ώστε να εξυπηρετούν όχι αποκλειστικά τις ανάγκες των γηγενών κατοίκων, αλλά και στις παραγωγικές ανάγκες των μητροπολιτικών χωρών. Σε πολλές αποικίες ο δυτικός άνθρωπος εξάρθρωσε παραδοσιακές κοινωνικές δομές χωρίς να δημιουργήσει στη θέση τους βιώσιμους δυτικούς θεσμούς, αλλά, παρ’ όλα αυτά, κατόρθωσε να εξαλείψει θανατηφόρες επιδημίες, τη δουλεία και άλλες ενδημικές μάστιγες». Η λεηλασία των αποικιών γίνεται «αναπροσαρμογή των πρώτων υλών τους», ενώ πρέπει να αναζητηθούν και τα «υπέρ» της αποικιοκρατίας! Ακόμα και η ορολογία έχει τη σημασία της. Δεν υπάρχουν πλέον οι δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ή έστω τα δυτικά κράτη, αλλά γενικά και αόριστα ο «δυτικός άνθρωπος». Δεν είναι προβληματική μόνο η αίσθηση ανωτερότητας που αποπνέει ο όρος (δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι παρόμοιοι όροι εμφανίζονται κάθε φορά που οι δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν κάποιον «εχθρό»). Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με την προβολή μιας ταυτότητας από την οποία απουσιάζει κάθε υλιστική αντίληψη για τον κόσμο. Πλέον δε χωράνε κοινωνικές και οικονομικές δομές ή συγκεκριμένες πολιτικές πρακτικές, αλλά περνάμε σε εντελώς αφηρημένες πολιτισμικές οντότητες, που στην πραγματικότητα χρησιμοποιούνται για να αποκρύψουν τις υπαρκτές κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις.

4) Αγιοποίηση του καπιταλισμού.

Ας δούμε μονάχα τι λέει το βιβλίο για τις ΗΠΑ: « Με κινητήριες δυνάμεις έναν ισχυρό ατομισμό, πίστη στην ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, αφοσίωση στις αρχές και τις αξίες τις οποίες κληρονόμησαν από τους Βρετανούς πολιτικούς στοχαστές, ιδίως από τον Τζον Λοκ, αποδοχή των νόμων της ελεύθερης και ακηδεμόνευτης αγοράς, οι πρώην Βρετανοί έποικοι και στη συνέχεια Αμερικανοί διαμόρφωσαν μια δυναμική και δημοκρατική πολιτεία, που έμελλε να σπεύσει δύο φορές κατά τον 20^ο αιώνα, για να σώσει τη σπαρασσόμενη Ευρώπη σε δύο παγκοσμίους πολέμους -δύο πολέμους που τερμάτισαν την ηγεμονία της γηραιάς ηπείρου και μετέφεραν ισχύ από την Ευρώπη στην υπερατλαντική προέκτασή της». Δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε την κραυγή του συγγραφέα «ζήτω οι νόμοι της αγοράς». Ούτε το γεγονός ότι στους δύο παγκόσμιους πολέμους ο κόσμος χρωστάει τη σωτηρία του στις ΗΠΑ. Να προσέξουμε μόνο ότι οι ΗΠΑ χαρακτηρίζονται ως «προέκταση» της Ευρώπης. Πάλι λοιπόν ο ενιαίος και αδιαίρετος ευρωπαϊκός -δυτικός πολιτισμός που με σημαία του τους νόμους της αγοράς κυριαρχεί στον πλανήτη.

5) Εξαφάνιση του λαϊκού παράγοντα και της πάλης των τάξεων.

Ο λαϊκός παράγοντας, οι υποτελείς κοινωνικές τάξεις και η πάλη των τάξεων, απλά δεν υπάρχουν! Όλη η ιστορία είναι δημιούργημα ηγετών ή στην καλύτερη περίπτωση διακρατικών συγκρούσεων. Έτσι οι λαϊκές μάζες απουσιάζουν από την ελληνική επανάσταση, ενώ το εργατικό κίνημα απλά δεν έδρασε ποτέ. Δεν αναφέρεται ούτε μια απεργία, ούτε οποιαδήποτε άλλη λαϊκή κινητοποίηση. Στην Ελλάδα εργατικά σωματεία δεν δημιουργήθηκαν ποτέ και οι εργαζόμενοι δεν επηρέασαν την εξέλιξη των γεγονότων σε τίποτα. Όλη η ελληνική ιστορία είναι μια απλή διαδοχή των πράξεων του Τρικούπη, του Βενιζέλου κτλ. Το τι γινόταν στη βάση της κοινωνίας, απλά δεν ενδιαφέρει! Στο ίδιο μοτίβο, η Οκτωβριανή Επανάσταση παρουσιάζεται μόνο για να φανεί ότι οδήγησε σε ένα αυταρχικό κράτος και ταυτόχρονα αποσιωπάται η επίδρασή της στον Α΄ Π.Π.

6) Εξοβελισμός υλιστικών ερμηνειών ή ερμηνειών ενοχλητικών για τον καπιταλισμό.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το τμήμα του βιβλίου που αφορά τα αίτια του Α΄ Π. Π. Αφού αναφερθούν οι εθνικές επιδιώξεις και με έναν αρκετά αφηρημένο τρόπο κάποια οικονομικά συμφέροντα (σε αντίθεση με το προηγούμενο βιβλίο όπου γινόταν ξεκάθαρα λόγος για οικονομικούς ανταγωνισμούς και μοίρασμα του κόσμου), ακολουθεί το εξής ακατανόητο τμήμα, δείγμα μεταμοντέρνας σχολικής ιστοριογραφίας : « Εξάλλου η ραγδαία εκβιομηχάνιση και οικονομική ανάπτυξη γενικά, καθώς και η συνακόλουθη ταχεία απορρόφηση μεγάλων ανθρώπινων μαζών στις πόλεις διατάραξαν την παραδοσιακή οργάνωση των κοινωνικών σχέσεων και αποδέσμευσαν πολλά άτομα από τους παραδοσιακούς περιορισμούς και αναστολές, με συνέπεια να αναπτυχθούν στο απρόσωπο πλαίσιο της πόλης αποσταθεροποιητικοί παράγοντες, όπως μια γενική ανησυχία, ανατρεπτικές οργανώσεις και κινήματα και σποραδικές εκδηλώσεις βίας. Τέτοια φαινόμενα ήταν πιο συνηθισμένα στην περιφέρεια της Ευρώπης και στις παρυφές του αστικού ευρωπαϊκού πολιτισμού: στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Ιταλία, στις βαλκανικές χώρες και στην Ανατολική Ευρώπη». Με τη βοήθεια τέτοιων αποσπασμάτων η υλιστική ερμηνεία των αιτιών του Α΄ Π. Π. πάει περίπατο. Αυτό που μένει είναι ένα θολό κατασκεύασμα που το μόνο που κατορθώνει είναι να συσκοτίσει τα πραγματικά αίτια του πολέμου, καθώς το ξέσπασμα του πολέμου αποδίδεται όχι μόνο σε πραγματικούς οικονομικούς και εθνικούς ανταγωνισμούς, αλλά και μια γενική και απροσδιόριστη «ανησυχία» που θυμίζει περισσότερο ψυχολογία παρά ιστορία. Και εδώ ο στόχος είναι εύλογος: πρέπει να εξαφανιστούν από την αναζήτηση των αιτίων οι κοινωνικές τάξεις, οι επιδιώξεις τους και στην πραγματικότητα οι ευθύνες του καπιταλισμού των αρχών του αιώνα για το ξέσπασμα του μεγαλύτερου πολέμου που είχε γνωρίσει ως τότε ο πλανήτης.

Φυσικά, από την αντεπίθεση της δεξιάς στη σχολική ιστοριογραφία και τον ιστορικό αναθεωρητισμό δεν γλυτώνουν ούτε τα Δεκεμβριανά και η Εθνική Αντίσταση. Στο σύντομο απόσπασμα του βιβλίου που αφιερώνεται στην Εθνική Αντίσταση γίνεται απλή αναφορά στις αντιστασιακές οργανώσεις και τη μαζικότητα της αντίστασης, χωρίς να αναφέρονται καθόλου ούτε καν τα κορυφαία γεγονότα της. Για παράδειγμα, στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου, γεγονός εξαιρετικής, σε συμβολικό τουλάχιστον επίπεδο, σημασίας, αφιερώνεται μονάχα μια πηγή (δηλαδή το γεγονός έχει εξοστρακιστεί από την κυρίως αφήγηση).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν και τα όσα αφορούν τα Δεκεμβριανά. Ούτε λίγο ούτε πολύ υιοθετείται, αν όχι η εκδοχή της απόπειρας κομμουνιστικού πραξικοπήματος, τουλάχιστον η εκδοχή της κομμουνιστικής παρασπονδίας. Ταυτόχρονα, τα Δεκεμβριανά παρουσιάζονται ως ευθεία αντανάκλαση των αντιθέσεων ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τη Βρετανία, χωρίς να παρουσιάζονται -ή έστω να έχουν παρουσιαστεί κάπου- οι εξελίξεις στην κατεχόμενη Ελλάδα και οι κοινωνικές δυνάμεις που έδρασαν σε αυτή και χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στην πορεία κλιμάκωσης της σύγκρουσης. Αντίθετα το όλο ζήτημα απλοποιείται στα εξής δίπολα: Ανατολή –Δύση, Υπαρκτός σοσιαλισμός –Κοινοβουλευτική δημοκρατία. Μια τέτοια αφήγηση δεν είναι απλά μια διαφορετική εκδοχή. Στην πραγματικότητα στόχο έχει να δικαιώσει όλες τις επιλογές των «φιλοδυτικών δυνάμεων», την τρομοκρατία της δεξιάς και το κράτος των εθνικοφρόνων, καθώς αυτές είχαν στόχο να γλυτώσουν τη χώρα από το «λάθος» στρατόπεδο. Γιατί, είναι πιο εύκολο ο «κοινός νους» να αποδεχθεί τα Δεκεμβριανά ως προσπάθεια αποτροπής εισόδου της Ελλάδας στο ανατολικό μπλοκ, παρά ως κοινωνική σύγκρουση ανάμεσα στις λαϊκές μάζες και την πλουτοκρατία της εποχής.

Γι’ αυτό άλλωστε και όλη η περίοδος που ακολούθησε τον εμφύλιο πόλεμο παρουσιάζεται ως μία περίοδος οικονομικής ανόρθωσης και αποσιωπάται ότι αυτή ακριβώς ήταν η περίοδος του «κράτους των εθνικοφρόνων». Το μόνο που λέγεται από τους συγγραφείς είναι ότι «οι πληγές του Εμφυλίου Πολέμου δεν είχαν επουλωθεί και συχνές ήταν οι καταγγελίες του κόμματος της ΕΔΑ για διακρίσεις σε βάρος της». Οι φυλακές, οι εξορίες και οι τρομοκρατία του μετεμφυλιακού χωροφύλακα έγιναν απλές «διακρίσεις», ενώ η αναφορά στη δολοφονία Λαμπράκη που ακολουθεί μόνο στόχο έχει να αθωώσει την κυβέρνηση του θείου Καραμανλή.

Θα μπορούσαμε να φέρουμε δεκάδες άλλα παραδείγματα, όμως σταματάμε γιατί θα χρειαζόμασταν ολόκληρο βιβλίο. Απλά τονίζουμε ότι όλο το βιβλίο κινείται στο ίδιο πνεύμα με όσα επιλέξαμε να σταχυολογήσουμε.

Συνοψίζοντας, πρέπει να κρατήσουμε ένα πράγμα: το τι μαθαίνουν οι νέοι για το παρελθόν έχει πολύ μεγάλη σημασία για το πώς αντιμετωπίζουν το τώρα, την κίνηση του κόσμου και τις προσπάθειες αλλαγής του. Όσο και αν όλα τα παραπάνω δεν περνάνε μόνο -ή κυρίως- από το σχολείο, εντούτοις το τι διδάσκει αυτό κάθε άλλο παρά αδιάφορους πρέπει να μας αφήνει. Άλλωστε οι κοινωνικοί συσχετισμοί καταγράφονται και στο περιεχόμενο των σχολικών μαθημάτων και γι’ αυτό και το περιεχόμενο τους αφορά το εκπαιδευτικό κίνημα. Γι’ αυτό το θέμα του βιβλίου Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου πρέπει να αναδειχθεί από τους προοδευτικούς εκπαιδευτικούς και να απαιτηθεί η απόσυρση του, καθώς πρεσβεύει μια άποψη και εξυπηρετεί στόχους που μόνο τους θιασώτες του συστήματος εκφράζουν.

(Το κείμενο γράφτηκε στη βάση εισήγησης που παρουσιάστηκε στο 8^ο Εκπαιδευτικό Συνέδριο της ΟΛΜΕ στα Χανιά. Τα αποσπάσματα του βιβλίου δίνονται με πλάγια γράμματα και οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας).

πηγή AlfaVita

« Άθλιες μέρες της Δεξιάς »

Ανατριχίλα! Ο Υπουργός Παιδείας δεν ξέρει, λέει, τίποτα για το φόνο. Του Τεμπονέρα! Λοβοτομή στο Σύνταγμα, λοβοτομή στην Ιστορία, μα τόσα χρόνια ματαιότης. Δε σωπάσαμε! Σε έργα και ημέρες Υπουργών, σε αντιδραστικά μέτρα. Οδοιπορούμε, ως κίνημα, δε χαριστήκαμε σε κανέναν. Στην τάξη, στο σχολειό, στη διαδήλωση. Παντού φωνάξαμε. Για την αξιοπρέπεια του δασκάλου. Μόρφωση, δουλειά, ζωή-δικαίωμά μας. Σχολείο δημόσιο, σχολείο για όλους.

Αίρεσηηηη! Κραύγασαν τα κονγκλάβια. Προϊστάμενοι, συνδικαλιστές, κομματάρχες της Δεξιάς, αντάμα με θύλακες του σκοταδισμού- φευ αναβιώνουν. Έρμο 132! Συμβούλια επιλογής σε ρόλο στρατοδίκη καρατομούν τη Διευθύντρια. Νέος τοποτηρητής, εννιά χρόνων διαπολιτισμικά προγράμματα, για τις διακρίσεις και τον κοινωνικό αποκλεισμό, στην πυρά! Λεξιλόγιο επιστράτευσης: «Νόμος –τάξη- απαγορεύω. Το σχολείο αναλαμβάνει το γραφείο του Υπουργού ».

Ποιος όμως τάχα θα ξεμπέρδευε εύκολα; Με την αλληλεγγύη, με του κινήματος τη συνείδηση, που αντιστέκεται. Συνδικάτα και φορείς της εκπαίδευσης δεκάδες, σκίζουν το πέπλο του φόβου και της σιωπής. H Βουλή και τα κόμματα συνάμα. Δάσκαλοι του 132, ψυχή της δράσης του, δεν είστε μόνοι. Σεις, ο ορισμός της ζωντανής εκπαίδευσης.

Δώδεκα του Μάη, ο τοποτηρητής, αφού περιφέρθηκε παντού, παραδίδει στο συνεδριάζον Δ.Σ του συλλόγου «Αθηνά» φακέλους, με «πληροφορίες και υλικό». Από «υπηρεσίες» και έντυπα. Κυπατζίδικη μέθοδος: «Αλβανοί πράκτορες», κατά τα συμφραζόμενα, οι δάσκαλοι του σχολείου.

Τέτοιος και ο πρόεδρος του συλλόγου, τέτοια και η Αν. Παρέμβαση. Κρίμα μόνo, για όσους επένδυσαν στο φασισμό τις συνδικαλιστικές τους προσδοκίες. Ανιστόρητοι και κοντόθωροι, άβουλοι και μοιραίοι.

Στη συνεδρίαση το Δ.Σ. πράττει το αυτονόητο, με πλειοψηφία 5 επί των 7 παρόντων: Αποφασίζει να καταγγείλει την επιχείρηση λάσπης και κατασυκοφάντησης των συναδέλφων μας.

Δεύτερο κύμα αλληλεγγύης ξεκινά. Η εκπαιδευτική κοινότητα, όλη, προγραμματίζει εκδήλωση για τη διαπολιτισμική εκπαίδευση, την παιδαγωγική ελευθερία και τη δράση του 132. Θα ΄μαστε εκεί, όλοι, γιατί «έχει σα στάμπα τη ζωή μας σημαδέψει…», γιατί «το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο»

Εντωμεταξύ, νέες συκοφαντίες, νέοι χρησμοί, «παράνομος ο σύλλογος». Νέες απειλές-έργο παλιό: ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Άθλιες μέρες της Δεξιάς. 132: όχι το μόνο, αλλά χαρακτηριστικό δείγμα του εκπαιδευτικού της «πολιτισμού».

Ας τους πει μόνο κάποιος, για το φόβο, τον τρόμο, τις απειλές. Ματαιότης. Είμαστε εδώ! Σ΄ όλα τα μέτωπα της αντιεκπαιδευτικής και αντιλαϊκής πολιτικής, θα μας βρίσκουν μπροστά τους. Όσο για τον Υπουργό, που τάχα δεν ξέρει, θα τα πούμε στους δρόμους, σύντομα! Με ένα σύνθημα που τόσο ενοχλεί: « ΖΕΙ, ΖΕΙ, Ο ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ»

Γιώργος Παζάλος

πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών Π.Ε. «η Αθηνά»

ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΚΑΜΠΑΝΙΑ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ

27 Ιουλίου – 12 Αυγούστου του 2008

Μια γέφυρα αλληλεγγύης

Για να μοιραστούμε αντιστάσεις, όνειρα και κοινές ελπίδες

για έναν άλλον κόσμο, καλύτερο.

Ένας δρόμος για να βαδίσουμε μαζί

Από την άλλη Ευρώπη, την αντικαπιταλιστική, την Ευρώπη της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

Στο άλλο Μεξικό των ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ, το Μεξικό των από κάτω.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

• Το καραβάνι Αλληλεγγύης θα αναχωρήσει στις 27 Ιουλίου από την Πόλη του Μεξικού. Υπάρχει δυνατότητα ενσωμάτωσης στο Καραβάνι, για όσους και για όσες το επιθυμούν, στις 3 Αυγούστου, στο Σαν Κριστόμπαλ της Τσιάπας.
• Από τις 27 Ιουλίου ως τις 3 Αυγούστου το Καραβάνι θα συναντηθεί με αντιστάσεις της Άλλης Καμπάνιας σε διάφορες πολιτείες του Μεξικού. Από τις 3 ως τις 12 Αυγούστου θα ταξιδέψει στις εξεγερμένες κοινότητες των ζαπατίστας. Η διαδρομή που θα ακολουθηθεί θα ανακοινωθεί έως τις 15 Ιουνίου από την συντονιστική επιτροπή της Άλλης Καμπάνιας
• Οι συμμετοχές θα κλείσουν στις 14 Ιουλίου.
• Όσοι και όσες ενδιαφέρονται μπορούν να επικοινωνήσουν με το e-mail: zapatistas_solidarity@lists.riseup.net Ή με τα τηλέφωνα: 6934.43.50.68 – 6946.55.88.18 – 210.75.22.248
• Θα γίνουν τρεις συναντήσεις προετοιμασίας, όπου οι συμμετέχοντες θα ενημερωθούν, αναλυτικά, για την πολιτική κατάσταση στο Μεξικό και την Τσιάπας, για το πολιτικό περιεχόμενο του Καραβανιού και για όλα τα πρακτικά ζητήματα.

Πρώτη συνάντηση ενημέρωσης: ΤΡΙΤΗ, 10 ΙΟΥΝΙΟΥ, 9μ.μ.

ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ, Ζωοδόχου Πηγής και Ισαύρων, Εξάρχεια

Πάνε 14 χρόνια που οι ζαπατίστας απαντάνε μέρα με τη μέρα σε ένα ερώτημα: «Μπορούμε να ζήσουμε και να χτίσουμε την εξέγερση σε καιρούς διαρκούς πολέμου, χωρίς η εξέγερση να μετατραπεί σε πόλεμο και τρόμο;». Εδώ και 14 χρόνια επινοούν στην πράξη την απάντηση προχωρώντας στην οικοδόμηση της αυτονομίας στην Τσιάπας, χτίζοντας μία εναλλακτική λύση, προωθώντας στο Μεξικό και τον κόσμο πολιτικές πρωτοβουλίες και έναν «άλλο τρόπο να κάνεις πολιτική».

Αυτό που έκανε εφικτή αυτήν την εναλλακτική λύση που είναι σήμερα η αυτονομία στην Τσιάπας είναι η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και η καθημερινή ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ των ανδρών και γυναικών ζαπατίστας. Αλλά και η αμοιβαία ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. Η δύναμη της αξιοπρέπειας, της αντίστασης και της αλληλεγγύης είναι που τους επέτρεψε να χτίσουν ΖΩΗ στη θέση του θανάτου και την ΕΞΕΓΕΡΣΗ στην θέση του πολέμου που τα οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα του Μεξικού ήθελαν και θέλουν να τους επιβάλλουν. Και η ίδια δύναμη πρόσφερε στα κινήματα και τις αντιστάσεις του πλανήτη Γη, που υποφέρει από τη βαρβαρότητα του καπιταλισμού, την ΕΛΠΙΔΑ ενός εναλλακτικού δρόμου τρόπου και λόγου.

Αλλά η απειλή και η βαρβαρότητα είναι ακόμα παρούσες, γι’ αυτό, σήμερα, μας πέφτει μια φορά ακόμα να βαδίσουμε και να μοιραστούμε τον κοινό δρόμο της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ υπερασπίζοντας την ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ που ζει και αντιστέκεται στα βουνά του νοτιοανατολικού Μεξικού και τρέφει και τους δικούς μας αγώνες, τις δικές μας ελπίδες για έναν κόσμο δίκαιο και καλύτερο.

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα άκρως επικίνδυνο σκηνικό στο Μεξικό. Η μεξικάνικη κυβέρνηση έχει πετάξει τη μάσκα της δημοκρατίας και έχει διαλέξει το δρόμο της βάρβαρης καταστολής κάθε αντίστασης στη χώρα. Οι επιθέσεις ενάντια στις ζαπατιστικές κοινότητες δε σταμάτησαν ποτέ αυτά τα 14 χρόνια. Ωστόσο τον τελευταίο χρόνο η κατάσταση είναι εκρηκτική: επιθέσεις, εκτοπισμοί, παρεμπόδιση της λειτουργίας των συνεταιρισμών, καταστροφή εξοπλισμού των αυτόνομων νοσοκομείων και σχολείων, απαγωγές, δολοφονίες, ασφυκτικός επικοινωνιακός αποκλεισμός, στρατιωτικός κλοιός, υφαρπαγή της ανακτημένης το 1994 γης, συνεχείς προκλήσεις από ένοπλες παραστρατιωτικές ομάδες. Στόχος το χτύπημα της αυτονομίας, η πρόκληση ενδοιθαγενικών συγκρούσεων, ο εξαναγκασμός του EZLN σε ένοπλη απάντηση, πράγμα που θα έδινε το τέλειο πρόσχημα στον Μεξικάνικο Στρατό να εισβάλλει στις εξεγερμένες κοινότητες.

«Τα σημάδια του πολέμου στον ορίζοντα είναι ολοφάνερα. Τον πόλεμο όπως και το φόβο τον μυρίζεις. Και τώρα πια αναπνέουμε τη θανατερή οσμή του στη γη μας» προειδοποίησε ο Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος το Δεκέμβρη του 2007.

Κυριακή 8 Ιουνίου 2008 στις 11.00 π.μ.

Στην πεζογέφυρα Αγίου Διονυσίου

θα ακολουθήσει πορεία ως τα λιπάσματα

ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΝΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Όλοι μαζί μπορούμε να διεκδικήσουμε

αυτά που μας στέρησαν, αυτά που μας αξίζουν,

αυτά που ονειρευόμαστε!

Ε.Λ.Μ.Ε. ΠΕΙΡΑΙΑ, ΕΝΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ,
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ «ΘΥΜΟΙΤΗΣ», ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΕΝΙΑΙΟ ΑΛΣΟΣ,
ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΓΟΝΕΩΝ 1^ου, 3^ου, 4^ου ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ,
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ- ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ, ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε ΝΙΚΑΙΑΣ – ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε. ΠΕΙΡΑΙΑ «Η ΠΡΟΟΔΟΣ», ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΗΜΟΥ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ «ΑΝΑΠΛΑΣΗΣ»

ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ !

Για δεκαετίες ολόκληρες το εργοστάσιο λιπασμάτων στη Δραπετσώνα, αποτελούσε σοβαρή εστία μόλυνσης του περιβάλλοντος και επιβάρυνσης της υγείας των κατοίκων ,όχι μόνο της Δραπετσώνας αλλά και των γύρω περιοχών.

Σήμερα, με αγαστή συνεργασία όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων, των μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων και των ντόπιων Δημοτικών Αρχών το έγκλημα συνεχίζεται με νέα μορφή:

Σχέδια για εφοπλιστικό κέντρο, πολυτελείς κατοικίες, ξενοδοχεία πολλών αστέρων, μαρίνες ελλιμενισμού πολυτελών θαλαμηγών, εμπορευματικές χρήσεις, περιορισμός της πρόσβασης στη θάλασσα.

Για να χρυσώσουν το χάπι για αυτά τα εγκληματικά σχέδια, προβάλλουν τη δήθεν βελτίωση της ζωής των κατοίκων, με την επανασύνδεση των περιοχών με τη θάλασσα, τη δημιουργία εκτάσεων οργανωμένου πρασίνου, οργανωμένων εκτάσεων υπαίθριων δραστηριοτήτων και κοινόχρηστων χώρων.

Δεν χρειάζεται και πολλή φαντασία για να αντιληφθεί κανείς ότι στην πραγματικότητα σχεδιάζουν μια πόλη-φρούριο για τις ανάγκες των εφοπλιστών όπου η πρόσβαση θα είναι αδύνατη και τα πάντα θα ελέγχονται με υπερσύγχρονα συστήματα ασφαλείας. Το περίφημο πράσινο θα είναι απομονωμένες εκτάσεις γκαζόν που θα χρησιμεύουν για την αναβάθμιση των πολυτελών κτηρίων. Η πολυσυζητημένη πρόσβαση στη θάλασσα θα είναι ένας στενός πεζόδρομος με θέα τα πανάκριβα αραγμένα σκάφη.

Εμάς που ζούμε και εργαζόμαστε στην περιοχή δεν μας ρώτησε κανείς!

Κάθε μέρα που περνάει, καταλαβαίνουμε όλο και περισσότερο, ότι το μέλλον της περιοχής που ζούμε θα είναι ζοφερό αν δεν αντιδράσουμε συλλογικά, αν ο αγώνας δεν περάσει στα χέρια των κατοίκων.

• Απαλλοτρίωση της πρώην βιομηχανικής ζώνης Δραπετσώνας-Κερατσινίου ώστε να αποκτήσει δημόσιο χαρακτήρα και να αποδοθεί στο λαό της περιοχής.

• Όλη η έκταση των 640 στρεμμάτων να γίνει χώρος υψηλού πρασίνου, ενιαίο άλσος.

• Καμία τσιμεντοποίηση, ιδιωτικοποίηση, εμπορευματοποίηση του χώρου.

• Ελεύθερη πρόσβαση στη θάλασσα και αποτροπή των σχεδίων του ΟΛΠ για επέκταση της λιμενικής ζώνης. Ελεύθερη δημόσια ακτή στη Δραπετσώνα.

• Όχι σε μια νέα πόλη μέσα στην πόλη της Δραπετσώνας

Περιβάλλον και εκπαίδευση :

Τι να κάνουμε στην τάξη αλλά και έξω από αυτήν…

«…Θέλουν να αλλάξουν. Έτσι άρχισαν να αγωνίζονται για το δάσος. Τους ακολούθησαν κι άλλοι. Δυστυχώς…»

«Δυστυχώς τι ;» ρώτησε ανήσυχα ο Πορκιουπίνος.

«Για τους περισσότερους είναι μια απλή μόδα» απάντησε ο άνθρωπος μελαγχολικά.
«Η μόδα της εποχής είναι η σωτηρία της φύσης.Το κίνημα για την προστασία του οικολογικού περιβάλλοντος όπως το λέμε.Αλλά κατά βάθος δεν ενδιαφέρονται για το περιβάλλον…»

«Λαμπερά Αγκάθια», Γιώργος Μπόντης,

Οι αιχμάλωτες λέξεις

Η οικολογία είναι πράγματι στη μόδα : Ευρωπαϊκή εβδομάδα για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, διαφημίσεις για «οικολογικά» προϊόντα, δωρεάν «οικολογικοί» λαμπτήρες για το καταναλωτικό κοινό, εκστρατεία για χάρτινες σακούλες για τα ψώνια, καμπάνιες για «πράσινα» μπαλκόνια και «πράσινες» ταράτσες…

Ναι, η οικολογία σήμερα πουλάει. Οι ίδιοι μηχανισμοί και τα ίδια συμφέροντα που στηρίζουν τη δράση τους στην καταστροφή της φύσης, αρέσκονται να οργανώνουν οικολογικές πρωτοβουλίες, να προβάλλουν οικολογικές διαφημίσεις, να χρηματοδοτούν καμπάνιες και προγράμματα για το περιβάλλον, να προωθούν «πράσινα» προϊόντα, να οργανώνουν τον «οικοτουρισμό», να αναπτύσσουν «πράσινες» τεχνολογίες. Να διαμορφώνουν δηλαδή μια ακόμα αγορά, «οικολογική» και «φιλική» στο περιβάλλον, ακριβώς για να έχουν περισσότερα κέρδη.

Άλλωστε, οι κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί αποτιμούν την κλιματική αλλαγή μόνο σε οικονομικά μεγέθη. Η μόνη έκθεση που συγκίνησε τους πολιτικούς ήταν η πρόσφατη που υπολόγιζε σε μερικά τρισεκατομμύρια τη ζημιά στην παγκόσμια οικονομία από τις επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Οι ΗΠΑ δεν δέχονται ούτε καν τη δέσμευση στη συμφωνία του Κιότο για το περιβάλλον, φέροντας ως επιχείρημα για τη μη συμμόρφωση τους, τις συνέπειες που η εφαρμογή της συνθήκης θα είχε σε σχέση με την επιβράδυνση των ρυθμών της οικονομίας τους, ενώ στην Ελλάδα, ο ΣΕΒ, απαιτεί αλλαγές στο άρθρο 24 του Συντάγματος, υποστηρίζοντας ότι ακόμα και το σημερινό θεσμικό πλαίσιο για το περιβάλλον είναι «περιοριστικό» και «αντι-αναπτυξιακό» !

Το περιβάλλον αποτελεί επίσης, ένα πρώτης τάξεως πρόσχημα για εμπορικές συμφωνίες αλλά και για την απορρόφηση κονδυλίων από το ΕΠΕΑΕΚ μέσω προγραμμάτων που στήνονται στην κυριολεξία στο πόδι. Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα το πρόγραμμα «Καλλιστώ», που χρηματοδοτεί 700 σχολεία με 30.000 € (το καθένα) για τις πενταήμερες εκδρομές αρκεί να επισκεφτούν κάποιο αγροτοτουριστικό προορισμό και να αρμέξουν π.χ. μια αγελάδα ή να κάνουν ράφτινγκ σε κάποιο ποτάμι. Άλλο παράδειγμα το πρόγραμμα επιμόρφωσης εκπαιδευτικών και στελεχών περιβαλλοντικής εκπαίδευσης ύψους 160.000.000 €, όπου για κάθε σεμινάριο δαπανώνται περίπου 1.000 €. Για να μην αναφέρουμε την συμφωνία κυβέρνησης – Microsoft για βιοκλιματικά σχολεία, σχολεία που θα αναβοσβήνουν μόνα τους τα φώτα κλπ. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με την οικολογία και την περιβαλλοντική εκπαίδευση ; Μικρή σημασία έχει, αφού ο στόχος είναι να αυξηθεί πάση θυσία η χαμηλή απορροφητικότητα των κονδυλίων των ΕΠΕΑΕΚ και να εξασφαλιστούν κάποιες καλές συμφωνίες.

Ας μην πάμε μακριά. Πριν σβήσουν οι στάχτες από τις μεγάλες πυρκαγιές του καλοκαιριού που έκαψαν 2.000.000 στρέμματα γης εκατοντάδες ζώα και δεκάδες ανθρώπους, βγήκαν στην επιφάνεια τα σχέδια τουριστικών - οικιστικών επενδύσεων που από καιρό προωθούσαν μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Με δυο λόγια, ότι για κάποιους αποτελεί καταστροφή και συμφορά, για κάποιους άλλους αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία. Ευκαιρία για επενδύσεις, εμπόριο και κέρδος.

Το σύνθημα που κυριαρχεί σήμερα είναι «αλλάξτε συνήθειες»

Αλλάξτε συνήθειες στο σπίτι, στη δουλειά, στο σχολείο, στις αγορές, στο δρόμο, στις διακοπές, στο δάσος, στην παραλία.

Το πρόβλημα έτσι μετατρέπεται από κοινωνικό σε ατομικό, σε ζήτημα προσωπικής στάσης. Αυτός που πετάει το κουτί του αναψυκτικού στο δρόμο, φαίνεται το ίδιο ένοχος, όσο κι ένα διευθύνων στέλεχος που, αφοσιωμένο στην αναπτυξιακή λογική της επιχείρησής του, βάζει καθημερινά να χύνουν τόνους χλωριούχων υδρογονανθράκων στο ποτάμι ή τη θάλασσα.

Η λογική αυτή, που περιορίζει την οικολογική δράση στην «ατομική στάση και ευθύνη», κυριαρχεί εδώ και δυο δεκαετίες τουλάχιστον και μπορούμε πια να εκτιμήσουμε την αποτελεσματικότητά της : η θερμοκρασία του πλανήτη ανεβαίνει, οι πάγοι στους πόλους λιώνουν, ο Ειρηνικός ωκεανός ενώνεται για πρώτη φορά με τον Ατλαντικό, τα δάση συνεχίζουν να καίγονται με αυξανόμενους ρυθμούς, οδηγώντας στην ερήμωση, ενώ συνεχίζονται ανεμπόδιστα η μείωση των υδατικών αποθεμάτων, η διατάραξη των υδατικών ισοζυγίων και η απειλή της βιοποικιλλότητας.

Όλα αυτά όμως, δεν μπορούν να καταπολεμηθούν μόνο με την προσωπική στάση του καθένα μας γιατί υπερβαίνουν το στενό ατομικό μας πλαίσιο. Και βέβαια η ριζοσπαστική οικολογική τοποθέτηση αποδεικνύεται και στο ότι υλοποιείται με συνέπεια και στην καθημερινότητα, στις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων και στην περιβαλλοντικά συνειδητή συμπεριφορά.

Όμως, ακριβώς επειδή άνθρωπος και φύση αλληλεξαρτούνται στενά και ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης, η οικολογική πολιτική πρέπει να συνδέεται με μια πραγματικά ριζοσπαστική κοινωνική πολιτική για να είναι αποτελεσματική.

Αν δεν υπερβούμε αυτό το πλαίσιο και δεν αμφισβητήσουμε τον τρόπο παραγωγής και τις σχέσεις εξουσίας, αν δεν μιλήσουμε για μια σχέση που δεν θα χωρίζει τον άνθρωπο από τη φύση, δεν θα αποσκοπεί στην υπόταξή της αλλά στη φειδωλή χρήση της και στην οποία οι άνθρωποι νοούνται ως μέρος της φύσης, δεν υπάρχει προοπτική να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά η οικολογική καταστροφή.

«Κάτω από την άσφαλτο υπάρχει η παραλία»

σύνθημα του Γαλλικού Μάη

· Πίσω από τα έτοιμα περιβαλλοντικά πακέτα των Μη ( Κυβερνητικών Οργανώσεων, τα κονδύλια του ΕΠΕΑΕΚ και της Ε.Ε.,

· πίσω από τις μεγάλες εταιρίες που με το ένα χέρι καταστρέφουν το περιβάλλον και με το άλλο χρηματοδοτούν τη διαμόρφωση του «πράσινου» καταναλωτή στο όνομα της αειφορίας,

• πίσω από τις «περιβαλλοντικές - εκπαιδευτικές» εκδρομές της WWF στην Πάρνηθα με τα καφεδάκια κερασμένα από τη Eurobank όπου ούτε κουβέντα δεν ακούγεται για το καμένο δάσος,

υπάρχουν αλήθειες πραγματικά ενοχλητικές !

Ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στη γειτονιά μας, στην κοντινή παραλία, στο γειτονικό βουνό, ας κοιτάξουμε και πιο μακριά, στον κόσμο ολόκληρο.

Υπάρχουν ιστορίες για δάση παραμυθένια που κάηκαν σε μια νύχτα μαζί με ζώα αλλά και ανθρώπους που τα υπεράσπιζαν και πάνω στις στάχτες τους φύτρωσαν βίλες, εξοχικά, πολυτελείς οικισμοί και ξενοδοχειακά συγκροτήματα.

Ιστορίες για ποτάμια με γάργαρα νερά, που θάφτηκαν κάτω από λεωφόρους πολύβουες ή γέμισαν χρώμιο από τα λύματα βιομηχανιών.

Ιστορίες για παραλίες ονειρεμένες, που «φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα» και τώρα έχουν μετατραπεί σε τεράστιες δεξαμενές πετρελαίου.

Ιστορίες για ελεύθερους χώρους, που οι δημότες διεκδικούν και αναδασώνουν σε πείσμα της μπουλντόζας ενός δήμου που έχει άλλα πιο κερδοφόρα επενδυτικά σχέδια.

Ιστορίες για κεραίες κινητής τηλεφωνίας, που ξεπηδούν ανάμεσα σε σπίτια και σχολεία και για τους αγώνες που γίνονται για την απομάκρυνσή τους.

Ιστορίες για τρένα με πυρηνικά απόβλητα, που πέρασαν δια πυρός και σιδήρου ανάμεσα από οργισμένες διαδηλώσεις και σύννεφα δακρυγόνων κι άλλες, ακόμα πιο άγριες ιστορίες, για πυρηνικά εργοστάσια που τινάχτηκαν στον αέρα σκορπίζοντας ραδιενέργεια στη μισή Ευρώπη.

Ιστορίες για βιομήχανους βαθύπλουτους, που αφού κληρονόμησαν τον καρκίνο των εργοστασίων τους σε γενιές εργατών, αφού έβαψαν μαύρο τον ουρανό και τη θάλασσα, έφτιαξαν και ιδρύματα που χρηματοδοτούν την οικολογική δράση.

Ιστορίες για πλανητάρχες και ανθυποπλανητάρχες, που αφού βομβάρδισαν ανελέητα ολόκληρες χώρες σκορπώντας ραδιενέργεια και θάνατο, μιλούν τώρα για «ενοχλητικές αλήθειες» στο όνομα του περιβάλλοντος.

Ιστορίες για «τα παιδιά που χάθηκαν», περπατώντας ατέλειωτα χιλιόμετρα για να βρουν μια γουλιά νερό και ιστορίες για τα παιδιά που γέρασαν δουλεύοντας στα «Εργοστάσια της Σοκολάτας» της Δυτικής Αφρικής, χωρίς να έχουν γλυκάνει ούτε μια φορά το στόμα τους.

Όταν το τελευταίο δέντρο καεί

ο τελευταίος ποταμός μολυνθεί

και πεθάνει το τελευταίο ψάρι

τότε ο άνθρωπος θα διαπιστώσει

πως δεν μπορεί να τραφεί με χρήματα

«προφητεία» των Ινδιάνων της φυλής Κρι

Ας τολμήσουμε να μιλήσουμε λοιπόν !

Πως μπορούν να αντιμετωπίσουν αυτή την πραγματικότητα οι δάσκαλοι της πράξης και οι εκπαιδευτικοί της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης που με ανιδιοτέλεια αγωνίζονται δυο δεκαετίες τώρα για την ανάδειξη των περιβαλλοντικών προβλημάτων μέσα στο σχολείο ;

Ας τολμήσουμε να αναζητήσουμε πίσω από τα συμπτώματα, τις πραγματικές αιτίες. Ας τολμήσουμε να σηκώσουμε το δάχτυλο και να δείξουμε τον ένοχο. Μέσα στις τάξεις μας. Μαζί με τους μαθητές μας. Αλλά και έξω από αυτές.

Με την ενεργό συμμετοχή μας σε κινήματα και οικολογικές συλλογικότητες.

Με την έμπρακτη κριτική και αμφισβήτηση των κοινωνικών σχέσεων που στηρίζονται στην εκμετάλλευση του ανθρώπου και της φύσης από τον άνθρωπο. Με την πλαισίωση των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων με τους στόχους και τα προτάγματα της ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής οικολογίας.

Να εργαστούμε συλλογικά, μέσα στις τάξεις μας και τους συλλόγους διδασκόντων, για μια παιδαγωγική της οικολογίας και της ειρήνης, για μια ριζοσπαστική απελευθερωτική παιδαγωγική, προσεγγίζοντας μαζί με τους μαθητές μας καταστάσεις και όψεις της πραγματικότητας.

Να ξεκινήσουμε από το άμεσο, το συγκεκριμένο και το τοπικό, ώστε μέσα από τη βιωματική εμπειρία, μέσα από τη διεκδίκηση από τους δασκάλους, τους γονείς και τους μαθητές ελεύθερων χώρων, χώρων πρασίνου στη γειτονιά, μέσα από την τοπική περιβαλλοντική δράση, να περάσουμε και στα γενικά, τα μακρινά και τα παγκόσμια προβλήματα. Να τολμήσουμε να συνδέσουμε αυτές τις δράσεις με τις πρωτοβουλίες και τους αγώνες των τοπικών οικολογικών κινήσεων.

Ας κάνουμε μια νέα ελπιδοφόρα αρχή !

Κοιτούσα γύρω μου και δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου : Οι γυμνές πλαγιές που είχα γνωρίσει κάποτε ήταν τώρα κατάφυτες με βελανιδιές !

«Απίστευτο ! ψιθύρισα με δέος. «Τα δέντρα του! Αυτά είναι τα δέντρα του! Ολόκληρο δάσος!»

Ήταν φανερό, είχε πετύχει το σκοπό του.

Ο άνθρωπος που φύτευε δέντρα, J. Giono

Ο Τύπος έγραψε:Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΕΝΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ «ΣΚΑΝΔΑΛΟΥ»-132ο Δ.Σ. Αθήνας

Κυνηγοί του «φανερού» σχολειού

Εδώ και καιρό κάποιοι έχουν βαλθεί να ματαιώσουν ένα μοναδικό εκπαιδευτικό έργο. Τη φορά αυτή, η επίθεση κατά του 132ου Δημοτικού της Γκράβας και των δασκάλων του βασίζεται στην ανακύκλωση μιας ανυπόστατης καταγγελίας.

Η επίθεση ξεκίνησε την παραμονή της μαύρης επετείου: Στις 20 Απριλίου δημοσίευμα της εφημερίδας «Το Παρόν» με τίτλο «"Κρυφό σχολειό" για παιδιά Αλβανών στην Γκράβα!», πληροφορούσε το αναγνωστικό κοινό ότι «Ελληνίδα δασκάλα διδάσκει το αλβανικό βιβλίο Ιστορίας που αναφέρει τους Ελληνες ως... σφαγείς των Τσάμηδων».

«Απίστευτο και όμως αληθινό!», διαβάζουμε στο ανυπόγραφο ρεπορτάζ, το οποίο παρουσιάζεται ως «απίστευτη αποκάλυψη». «Σε ελληνικό σχολείο, από έλληνες δασκάλους, διδάσκεται τα απογεύματα η αλβανική γλώσσα σε όσους το επιθυμούν και κυρίως σε παιδιά αλβανών μεταναστών με τη βοήθεια των σχολικών βιβλίων της γειτονικής χώρας, τα οποία παρουσιάζουν τους "κακούς" Ελληνες ως... δολοφόνους που κατέσφαξαν τους... δύστυχους Τσάμηδες!».

Στη συνέχεια, το υπουργείο Παιδείας καλείται να αφυπνιστεί και να αντιμετωπίσει «το ιδιαίτερα ανησυχητικό αυτό φαινόμενο», καθώς «αυτά που γίνονται δεν γίνονται κρυφά αλλά επίσημα» στο 132ο Δημοτικό Σχολείο στο συγκρότημα της Γκράβας. «Εκεί», σημειώνεται, «η διευθύντρια κ. Πρωτονοταρίου, σύμφωνα με καταγγελίες γονέων, μαζεύει ορισμένα απογεύματα τα αλβανικής καταγωγής παιδιά και τα μαθαίνει την Ιστορία τους και τη μητρική τους γλώσσα με βάση τα σχολικά βιβλία του αλβανικού κράτους».

Ακολουθεί το επίμαχο παράθεμα για τη στάση της Ελλάδας απέναντι στους Τσάμηδες, ενώ δεν λείπει και η καταγγελία περί επαφών της διευθύντριας του 132ου με την αλβανική πρεσβεία.

Ανακύκλωση

Ανήμερα την 21η Απριλίου τη σκυτάλη παίρνουν χωρίς καθυστέρηση οι βουλευτές του ΛΑΟΣ Γεωργιάδης και Πλεύρης: «Να πω ότι κατέθεσα γραπτή ερώτηση σήμερα πρωί πρωί και για το θέμα της δασκάλας», ενημερώνει τους θεατές της εκπομπής «Ελλήνων έγερσις» του ΤΗΛΕΑΣΤΥ ο Αδωνις Γεωργιάδης. Παρά τη σπουδή του να μεταφέρει το «σκάνδαλο» στο Κοινοβούλιο, ο βουλευτής δεν μοιάζει και πολύ βέβαιος για το πρόσωπο κατά του οποίου καταφέρεται: «Νομίζω ότι είναι η κυρία που είχε προασπιστεί ο κ. Αλαβάνος στη Βουλή μια φορά, δεν είμαι σίγουρος ότι είναι η ίδια, η δασκάλα στην Γκράβα που διδάσκει στα παιδιά αλβανικά ότι οι Τσάμηδες είναι οι καλοί και ότι οι Ελληνες ήταν κακοί. Είναι νομίζω η δασκάλα την οποία ο κ. Αλαβάνος προασπίστηκε ότι είναι καλή και τα λοιπά. Μια κυρία που πληρώνεται από το ελληνικό Δημόσιο και διδάσκει τους εν Ελλάδι διαμένοντες Αλβανούς ότι οι Τσάμηδες είχανε δίκιο κι οι κακοί Ελληνες τους σφάξανε. Πρέπει να ξέρουμε τι γίνεται στην Ελλάδα. Εχω κάνει ερώτηση σήμερα πρωί πρωί».

Στη γραπτή ερώτησή τους, οι βουλευτές του ΛΑΟΣ ανακυκλώνουν τις «πληροφορίες» που δημοσίευσε το «Παρόν» και καταλήγουν:

«Εχουν δώσει τα αρμόδια κλιμάκια του υπουργείου σχετική άδεια στην Ελληνίδα δασκάλα ώστε να διδάσκει σε παιδιά μεταναστών, και κυρίως Αλβανών, την Ιστορία μέσα από σχολικά εγχειρίδια που προέρχονται από το γειτονικό κράτος τα οποία παρουσιάζουν τους Ελληνες ως περιθωριακούς;».

Τρεις μόλις ημέρες αργότερα το θέμα αναδεικνύει με ολοσέλιδο δημοσίευμά του ο «Στόχος» (24.04.08):

«Ιστορία για Τσάμηδες σε ελληνικό σχολείο», αναφωνεί το σχετικό πρωτοσέλιδο χτύπημα. «Απίστευτη ιστορία στην Γκράβα. Εχασε τον έλεγχο το κράτος. Καθηγήτρια διδάσκει αυτόκλητα Αλβανική Ιστορία που δικαιώνει τους συνεργάτες των Ναζί και των Φασιστών Τσάμηδες. Διατηρεί επαφές με την αλβανική πρεσβεία στην Αθήνα».

Την «ανθελληνική προπαγάνδα για Αλβανούς μαθητές στο σχολικό συγκρότημα Γκράβας» αναλύει, αναμασώντας τις ήδη γνωστές «αποκαλύψεις», ψευδώνυμος «Ελληνόψυχος εκπαιδευτικός», ο οποίος φροντίζει να καταγγείλει και την «εθνικά επικίνδυνη στάση» των «εκάστοτε "φωστήρων" του υπουργείου Παιδείας» που «αντί να επιτελούν εθνικό έργο λειτουργούν ως γραφειοκράτες με ανθελληνικό χαρακτήρα». «Ε, ρε κακόμοιρη Ελλάδα», συνεχίζει το στοχικό παραλήρημα, «πώς σε κατάντησαν οι πρασινοκοκκινομπλέ πολιτικάντηδες! Ενα ξέφραγο αμπέλι! Η απόλυτη ξεφτίλα για το κράτος! Ο κάθε δάσκαλος κάνει ό,τι θέλει, ασκεί μέχρι και... "εξωτερική πολιτική", κάνει του κεφαλιού του και διδάσκει ό,τι του κατέβει, αδιαφορώντας για το αύριο του Ελληνισμού!».

Στο θέμα επανέρχεται το «Παρόν» της περασμένης Κυριακής («Ερήμην του υπουργείου το... "κρυφό σχολειό". Εδωσε δική της ερμηνεία στη νομοθεσία για να κάνει αυτά που ήθελε η πρώην διευθύντρια»), ενώ στο μεταξύ η «είδηση» γνωρίζει ημέρες δόξας σε ποικιλώνυμα εθνικώς ευαίσθητα μπλογκ, τα οποία μάλιστα ζητούν την πειθαρχική δίωξη των εμπλεκόμενων στο «σκάνδαλο» δασκάλων.

Μυθεύματα

Θα ήταν για γέλια, αν δεν ήταν για κλάματα. Ούτε βιβλίο αλβανικής ιστορίας διδασκόταν στο 132ο Δημοτικό της Γκράβας, ούτε για καλούς Τσάμηδες και κακούς Ελληνες μάθαιναν οι μαθητές του! Οσο για τις «επαφές» του σχολείου με την αλβανική πρεσβεία, ολόκληρο κλιμάκιο του υπουργείου Παιδείας ήταν παρόν κατά την επίσημη επίσκεψη του αλβανού υπουργού Παιδείας στο σχολείο, δέχθηκε μάλιστα συγχαρητήρια για τις προσπάθειες ένταξης των μεταναστών μαθητών στο σχολικό τους περιβάλλον. «Στα μαθήματα μητρικής γλώσσας και συγκεκριμένα της αλβανικής γλώσσας, που γίνονταν στο σχολείο μέχρι και τον Ιούνιο του 2007, πάντα με την έγκριση και εν γνώσει του ΥΠΕΠΘ, διδασκόταν αποκλειστικά η γλώσσα των μαθητών και των μαθητριών μας και όχι κάποιο άλλο γνωστικό αντικείμενο», μας εξηγεί η κυρία Πρωτονοταρίου.

«Σχολικά εγχειρίδια είχαν προσφερθεί από την αντιπροσωπεία του αλβανικού υπουργείου Παιδείας κατά την επίσημη επίσκεψη του Αλβανού υπουργού στο σχολείο, στην οποία παραβρέθηκε και κλιμάκιο του ΥΠΕΠΘ. Τα βιβλία αυτά, δεν είχαν καμιά χρηστική αξία, με συνειδητή και ρητή απόφασή μας δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ, απλά αποθηκεύτηκαν σε αποθήκη του σχολείου και ξεχάστηκαν εκεί.

»Φοβάμαι ότι με τις ψευδείς και ανυπόστατες πληροφορίες, τις οποίες κάποιοι διοχετεύουν, έχουν στόχο να δυσφημήσουν και να βλάψουν το παιδαγωγικό έργο των συναδέλφων μου και το δικό μου και να δικαιολογήσουν τη διακοπή όλων των προγραμμάτων και των δραστηριοτήτων που με επιτυχία εφαρμόζονταν τα τελευταία εννέα χρόνια στο 132ο Δημοτικό Σχολείο».

Διωγμός

Στους αναγνώστες και στις αναγνώστριες της στήλης έχει γίνει ήδη φανερό ότι στόχος της ανοίκειας όσο και συντονισμένης νέας επίθεσης των μονίμως ανησυχούντων υπερεθνικοφρόνων είναι το δημοτικό εκείνο σχολείο της Γκράβας στο οποίο τα τελευταία χρόνια επιχειρήθηκε ένα μοναδικό εκπαιδευτικό πείραμα: στο σχολείο αυτό, η πολυεθνική σύνθεση των μαθητών προσεγγίστηκε από μια φωτισμένη ομάδα δασκάλων ως πρόκληση για την επινόηση εκπαιδευτικών πρακτικών που να σέβονται τη «διαφορετικότητα», επομένως την ατομικότητα και την ιδιαίτερη κουλτούρα των παιδιών, και να φροντίζουν για την αρμονική ένταξή τους στο σχολικό περιβάλλον.

Παρά τα αδιαμφισβήτητα θετικά αποτελέσματα της δουλειάς τους, αλλά και την ένθερμη υποδοχή των πρωτοβουλιών τους από την επιστημονική κοινότητα, οι εκπαιδευτικοί του 132ου αντιμετωπίστηκαν από τη διοίκηση με μια άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο καλυμμένη καχυποψία.


Πρόσφατα, η διευθύντρια του σχολείου Στέλλα Πρωτονοταρίου εκδιώχθηκε από τη θέση της μέσω της διαδικασίας της προφορικής συνέντευξης, ενώ ο νέος διευθυντής, εκτελώντας κατά δήλωσή του «άνωθεν εντολές», έκανε εξαρχής σαφές ότι στόχος του ήταν η απονεύρωση ή και κατάργηση όλων εκείνων των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων και πρωτοβουλιών που συγκροτούσαν τη θαυμαστή ιδιαιτερότητα του συγκεκριμένου σχολείου. (Βλ. σχετικά «Ιός» 30.12.07 και 19.01.08).

Η διευθύντρια απομακρύνθηκε από τη θέση της και τα μαθήματα μητρικής γλώσσας για τους μαθητές και ελληνικής γλώσσας για τους γονείς τους διακόπηκαν. Το 132ο Δημοτικό της Γκράβας κατάντησε σκιά του παλιού του εαυτού. Προς τι, λοιπόν, η πρόσφατη εξωφρενική επίθεση εναντίον της Στέλλας Πρωτονοταρίου και της ομάδας των εκπαιδευτικών οι οποίοι εργάστηκαν επί χρόνια εθελοντικά, με γνώση και ευαισθησία, προτείνοντας στις πιο αντίξοες συνθήκες ένα καινοτόμο μοντέλο πολυπολιτισμικού σχολείου;

Συμπαράσταση

Είναι βέβαιο ότι κάποιοι (ποιοι, άραγε;) δεν θέλησαν να περιοριστούν στη «διοικητική» επίλυση του ζητήματος. Αντιλαμβάνονται, ίσως, ότι ρυθμίσεις αυτού του τύπου δεν αρκούν για να απαξιωθεί επί της ουσίας ένα εκπαιδευτικό έργο που βραβεύτηκε επανειλημμένα, διδάχθηκε σε πανεπιστημιακές αίθουσες και κρίθηκε ως εξαιρετικού ενδιαφέροντος από την επιστημονική κοινότητα. Και, προφανώς, ενοχλήθηκαν όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με το κύμα συμπαράστασης που ξεσηκώθηκε από τη στιγμή που έγινε γνωστό ότι η διευθύντρια εκδιώχθηκε από τη θέση της και ότι τα μαθήματα καταργούνται: τη στάση της διοίκησης στην υπόθεση του 132ου κατήγγειλαν η ΔΟΕ, η ΟΛΜΕ και πάνω από είκοσι φορείς και συλλόγους, ενώ στο σχολείο αφιερώθηκαν ήδη τρεις ημερίδες.

Το θέμα αναλύθηκε σε διεθνή συνέδρια και υπήρξαν σχετικά ψηφίσματα πανεπιστημιακών καθηγητών και σχολικών συμβούλων. Με το σχολείο θα ασχοληθεί ακόμη ειδική ημερίδα που έχει προγραμματιστεί από τη ΔΟΕ. Το ζήτημα έχει φτάσει και στον Συνήγορο του Παιδιού με έγγραφη καταγγελία του Συλλόγου Διδασκόντων.

Πολλά είναι και τα σχετικά δημοσιεύματα του περιοδικού και ημερήσιου τύπου, ενώ οι δυσάρεστες εξελίξεις στο σχολείο έγιναν αντικείμενο ερωτήσεων στη Βουλή, καθώς και της συζήτησης σε επίπεδο αρχηγών της 21ης του περασμένου Μαρτίου.

Τα πράγματα πήραν μια τροπή που, ενδεχομένως, δεν περίμεναν εκείνοι που απεργάστηκαν την εξαφάνιση του σχολείου της Γκράβας από τον εκπαιδευτικό χάρτη. Μοιάζει παράδοξο, ωστόσο ο διωγμός έκανε το πείραμα του 132ου όχι απλώς γνωστό αλλά και εξαιρετικά επίκαιρο. Στο κλίμα αυτό η επίθεση κατά των εκπαιδευτικών του σχολείου αποκτά νέο -δοκιμασμένο, πάντως, σε άλλες περιπτώσεις- περιεχόμενο: ανυπόστατες πληροφορίες διαχέονται και αναπαράγονται χωρίς έλεγχο, έτσι ώστε να υπονομευτεί η επί της ουσίας συζήτηση και να πάρουν το πάνω χέρι οι συνήθεις κάτοχοι της μεζούρας της εθνικοφροσύνης.

Δικαίωση

Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Και για μια ακόμη φορά οι ευθύνες που βαρύνουν τη διοίκηση είναι τεράστιες. Ούτως ή άλλως όσες παρεμβάσεις της ηγεσίας του υπουργείου αφορούσαν την υπόθεση χαρακτηρίστηκαν όλο αυτό το διάστημα από υπεκφυγές, ανακρίβειες και βερμπαλιστικές κορόνες. Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου κατά πόσον διδασκόταν στο 132ο το βιβλίο που ανέφερε το «Παρόν», ο κ. Στυλιανίδης δήλωνε προ ημερών σιβυλλικά: «Οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου έχουν αντιμετωπίσει [...] το ζήτημα με τον τρόπο εκείνο που προβλέπει η νομοθεσία» (21.04.08). Εξίσου ασαφείς, με μόνιμη επωδό το σεβασμό της νομοθεσίας την οποία κλήθηκαν να τηρούν, υπήρξαν όλες οι σχετικές τοποθετήσεις του κ. Στυλιανίδη και του υφυπουργού του κ. Λυκουρέντζου.

Υπουργός και υφυπουργός δεν μπήκαν καν στον κόπο να απαντήσουν στα επιχειρήματα των δασκάλων του 132ου και, κυρίως, στο αυταπόδεικτο γεγονός ότι το υπουργείο ήταν όλα αυτά τα χρόνια απολύτως ενήμερο και για την παραμικρή δραστηριότητά τους, εφόσον το ενημέρωναν συστηματικά οι ίδιοι.

Στο σημείο αυτό μια παρατήρηση του καθηγητή Γιώργου Τσιάκαλου έχει τη σημασία της: σχολιάζοντας τη δήλωση του κ. Λυκουρέντζου «είμαι εδώ για να τηρώ τους νόμους», ο κ. Τσιάκαλος υπογράμμισε ότι «εντυπωσιάζει η ρητορική του κ. υφυπουργού, καθώς δεν προέρχεται από τον χώρο της Παιδείας. Αντίθετα, είναι παρόμοια με εκείνη που εδώ και δεκαετίες χρησιμοποιούν οι χωροφύλακες, όταν σε διαδηλώσεις έρχονται αντιμέτωποι με ανθρώπους που διεκδικούν καταφανώς δίκαια αιτήματα» (Από ομιλία του σε εκδήλωση με θέμα τις εξελίξεις στο 132ο και τίτλο «Για ένα σχολείο χωρίς σύνορα», Αθήνα, 22.02.08).

Παρά τα ήξεις-αφήξεις στα οποία αναφερθήκαμε προηγουμένως, η ηγεσία του υπουργείου είναι, βέβαια, υποχρεωμένη να εμφανίζεται υπέρμαχος μιας εκπαιδευτικής πολιτικής στην οποία έχει θέση η διδασκαλία του μαθήματος της γλώσσας και του πολιτισμού της χώρας προέλευσης των αλλόγλωσσων μαθητών. Από την άποψη αυτή, έχουν δίκιο οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης και Περικλής Κοροβέσης, όταν υποστηρίζουν ότι η απάντηση του υπουργού σε ερωτήσεις τους με θέμα τις διαπολιτισμικές δράσεις στην εκπαίδευση και την περίπτωση του 132ου συνιστά στην πραγματικότητα ηθική δικαίωση των δασκάλων του σχολείου.

«Με την απάντησή του ο υπουργός αναγκάζεται να παραδεχτεί ότι υπάρχει θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας στα σχολεία και ότι μάλιστα είναι στη διακριτική του ευχέρεια να εγκρίνει τις απαιτούμενες πιστώσεις για τη λειτουργία του», σημειώνει σχετικά ο Τ. Κουράκης.

«Το ελάχιστο που πρέπει να γίνει είναι να εγκριθεί η πρόσληψη ενός ωρομίσθιου δασκάλου και το πρόγραμμα να επαναλειτουργήσει. Είναι θέμα δημοκρατικής νομιμότητας και σεβασμού των δικαιωμάτων των παιδιών που ζουν στη χώρα μας».

Για ένα «προκλητικά "ανεξήγητο" φαινόμενο» κάνει λόγο ο Π. Κοροβέσης, σχολιάζοντας το γεγονός ότι «το υπουργείο από τη μια καταργεί τις εθελοντικές δράσεις του Συλλόγου Διδασκόντων στο 132ο Δημοτικό Σχολείο που αφορούν διδασκαλία ελληνικών σε γονείς και μητρικής γλώσσας σε παιδιά μεταναστών και από την άλλη με την απόφαση Φ10/20/Γ1/708 δήθεν επιτρέπονται αυτές οι δράσεις, και μάλιστα επί πληρωμή!» (09.05.08).

...Και ένα εύγλωττο μέιλ

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, αλγεινή εντύπωση μάς προκάλεσε μια επιστολή που έφτασε προ ημερών στον «Ιό» μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Αποστολέας της ο Εμμανουήλ Γιουτλάκης, ο κύριος που κρίθηκε κατάλληλος να καταλάβει τη θέση της Στέλλας Πρωτονοταρίου και εμφανίστηκε στο σχολείο δηλώνοντας ότι εκτελεί «άνωθεν εντολές» (βλ. τα σχετικά δημοσιεύματά μας). Δεν γνωρίζουμε πού ακριβώς απευθύνεται η επιστολή (στην Πανελλήνια Ενωση Σχολικών Συμβούλων;) ούτε τους λοιπούς αποδέκτες της. Εκείνο που ξέρουμε είναι πως ο κύριος Γιουτλάκης, παραπέμποντάς μας στο «Παρόν» της 20ής Απριλίου, μας κοινοποιεί μια εντελώς αστήρικτη επίθεση κατά των συναδέλφων του.

Στο κείμενο αυτό ο κ. διευθυντής αναφέρει μεταξύ άλλων ότι στο σχολείο βρέθηκε «μεγάλος όγκος αλβανικών βιβλίων», ότι η διδασκαλία των αλβανικών είχε ανατεθεί «σε Αλβανίδα δασκάλα με πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Ελβασάνης της Αλβανίας χωρίς το πτυχίο αυτό να μπορεί να αναγνωριστεί από το ελληνικό υπουργείο Παιδείας», ότι το σχολείο «χορηγούσε δίπλωμα φοίτησης που το υπέγραφαν η διευθύντρια του σχολείου και η παράνομη διορισμένη Αλβανίδα δασκάλα από τη διευθύντρια και το Σύλλογο Διδασκόντων, καθώς και αντίστοιχη σχολική γιορτή» (σ.σ.: η σύνταξη του κυρίου διευθυντή) και ότι «υπήρχε ενημέρωση της πορείας φοίτησης των μαθητών στην αλβανική γλώσσα ακριβώς αντίστοιχη με την ενημέρωση των άλλων μαθημάτων του σχολείου». «Αλίμονο αν κάθε σχολείο έκανε δική του εξωτερική πολιτική, δική του μεταναστευτική πολιτική, διόριζε όποιους ήθελε και καθόριζε το ίδιο το περιεχόμενο της διδακτέας ύλης», σημειώνει ο κ. Γιουτλάκης, αναπαράγοντας τη βασική αιτίαση των πρόσφατων δημοσιευμάτων. «Πραγματικά αλίμονο».

Αλίμονο αν η στάση του απηχεί τις θέσεις της διοίκησης για τις ενδοσχολικές συναδελφικές σχέσεις, θα λέγαμε.

«Αυτή τη φορά ο νέος διευθυντής ξεπέρασε κάθε όριο», δηλώνουν από την πλευρά τους δάσκαλοι του 132ου Δημοτικού Σχολείου. «Προσπαθώντας εδώ και μήνες να βρει τρόπο να υπονομεύσει και να στιγματίσει το Σύλλογο Διδασκόντων και την παιδαγωγική του δράση, έφτασε να ψάχνει τις αποθήκες του σχολείου, αναζητώντας "ενοχοποιητικά" στοιχεία, και να επιτίθεται με αυτόν τον τρόπο στους δασκάλους του σχολείου στο οποίο υπηρετεί». Και υπογραμμίζουν το αυτονόητο: ότι πράγματι γίνονταν μαθήματα αλβανικής γλώσσας, που ξεκίνησαν στο πλαίσιο του προγράμματος Ολυμπιακής Παιδείας, και για τα οποία ενημερωνόταν συστηματικά το υπουργείο και ότι, πράγματι, οι γονείς κατατοπίζονταν για την πρόοδο των παιδιών τους στη μητρική τους γλώσσα. Τα μαθήματα αλβανικής, συνεχίζουν, διδάσκονταν από την κ. Ντενάτα Καρκάλου, πτυχιούχο δασκάλα, η οποία με το πτυχίο της διορίστηκε από το ΠΥΣΠΕ Α' Αθήνας ως ωρομίσθια δασκάλα του φροντιστηριακού τμήματος που εγκρίθηκε την περίοδο 2006-2007. Και εξηγούν ότι αλβανικά βιβλία, τα οποία προσέφερε στο σχολείο η αντιπροσωπεία του αλβανικού υπουργείου Παιδείας κατά την επίσημη επίσκεψή της στο 132ο, όντως υπήρχαν στην αποθήκη του σχολείου και ουδέποτε χρησιμοποιήθηκαν.

«Φαίνεται πως ο κ. Γιουτλάκης ψάχνει ακόμη και στις αποθήκες, προσπαθώντας να ανακαλύψει κάτι που να δυσφημίζει τις δραστηριότητες του σχολείου και δεν έχει κανένα πρόβλημα να κατασκευάζει μυθεύματα, προκειμένου να δικαιολογήσει τη βίαιη και αντιπαιδαγωγική διακοπή όλων των δράσεων που εφαρμόζονταν σ' αυτό», συμπληρώνουν. «Το σχολείο μας δεν επιδίωκε να κάνει "δική του εξωτερική και μεταναστευτική πολιτική". Προσπαθήσαμε να βρούμε λύσεις στα πιεστικά προβλήματα που αντιμετωπίζαμε, εφαρμόζοντας δραστηριότητες βασισμένες σε παιδαγωγικές αρχές, οι οποίες να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των μαθητών μας - κάτι αδιανόητο, όπως φαίνεται, για τον κ. Γιουτλάκη».



Είναι ένα σχολείο...

...Ενα δημόσιο δημοτικό σχολείο, στα Πατήσια, μέσα στο συγκρότημα της Γκράβας. Ενα σχολείο με αριθμό. Το 132.

Συγκεντρώνει και συνοψίζει όλες τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τις αθλιότητες ενός δημόσιου ελληνικού σχολείου, στον υπερθετικό βαθμό. Μοιράζεται εναλλάξ, πρωί-απόγευμα, τους ίδιους μίζερους και ανεπαρκείς χώρους μ' ένα άλλο, ανάλογων προδιαγραφών σχολείο. Δέχεται, χρόνο με το χρόνο, ολοένα μεγαλύτερο αριθμό αλλοδαπών μαθητών, χωρίς καμία κρατική μέριμνα για την ένταξή τους. Το «ολοήμερο» λειτουργεί, βδομάδα παρά βδομάδα, ως χώρος στάθμευσης, ίσως και μελέτης. Δεν υπάρχουν αίθουσες, δεν υπάρχει υποδομή, δεν υπάρχει διδακτικό προσωπικό για κάτι περισσότερο.

Αυτή είναι, σε αδρές γραμμές, η μία όψη του νομίσματος -η ζοφερή. Εχει κι άλλη...

Η άλλη όψη είναι τόσο φωτεινή που έφτασε να επισκιάσει την πρώτη. Μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, μέσα σε αυτό το αφιλόξενο περιβάλλον, κυοφορήθηκε και συντελέστηκε ένα μικρό θαύμα. Χάρη σε μια διευθύντρια με όραμα, παιδαγωγική κατάρτιση και οργανωτικές ικανότητες, χάρη σε μια ομάδα δασκάλων με έρωτα και «τσαμπουκά», το 132 μεταμορφώθηκε, σιγανά και ταπεινά, μέσα από συστηματική προσπάθεια εννέα χρόνων, σ' ένα πρότυπο σύγχρονου σχολείου, σ' ένα σχολείο στα σύνορα της... Ουτοπίας.

Το μεγάλο ποσοστό μεταναστών, η συνύπαρξη μαθητών με διαφορετική μητρική γλώσσα, κουλτούρα και θρησκεία, αντιμετωπίστηκε θετικά, ως πρόκληση. Τροφοδότησε έρευνα, γέννησε ιδέες και δράσεις. Οι σύγχρονες ομαδοκεντρικές και συνεργατικές παιδαγωγικές αντιλήψεις εφαρμόστηκαν στην πράξη με εξαιρετικά αποτελέσματα. Ενας αέρας δημιουργικότητας και δημοκρατίας έπνευσε στο 132, φέρνοντας κοντά εκπαιδευτικούς, παιδιά και γονείς, Ελληνες και μετανάστες. Το σχολείο τράβηξε το ενδιαφέρον της πανεπιστημιακής κοινότητας, απασχόλησε θετικά τον τύπο, άρχισε να διακρίνεται...

Η αντίφαση ήταν προφανής. Δεν είναι δυνατόν ένα σχολείο τόσο ταπεινών προδιαγραφών να είναι συγχρόνως και ένα πρότυπο σχολείο! Η αντίφαση όφειλε να αρθεί.

Κάθε άνθρωπος που πιστεύει στην πρόοδο -ανεξάρτητα από την πολιτική του τοποθέτηση- θα περίμενε να αρθούν οι αντιξοότητες και να βελτιωθούν οι συνθήκες, έτσι ώστε το «θαύμα» να εδραιωθεί στο κατάλληλο περιβάλλον και να εξαπλωθεί και σε άλλα σχολεία.

Υπήρχε κι άλλος τρόπος. Αυτός που επιλέχτηκε.

Το «θαύμα»... ακυρώθηκε, η πρωτεργάτριά του τιμωρήθηκε παραδειγματικά με απομάκρυνση από τη θέση της, η δουλειά τόσων χρόνων συκοφαντήθηκε συστηματικά, οι δράσεις και τα προγράμματα του 132 πάγωσαν «κατ' εντολήν». Στάλθηκε και ο κατάλληλος διευθυντής να εγγυηθεί τη νέα τάξη πραγμάτων στο σχολείο.

Το γιατί επιλέχτηκε αυτός ο τρόπος συνάγεται εύλογα, νομίζω.

Είναι απλός, ανέξοδος, κολακεύει τις προσδοκίες κάποιων ακραίων συντηρητικών και εθνικιστικών κύκλων και των αφελών οπαδών τους, και κυρίως επαναφέρει το 132 (και κάθε επίδοξο μιμητή του) στο επιθυμητό status quo: ένα σχολείο για παιδιά μεταναστών και ελλήνων πολιτών β' κατηγορίας, ένας σκουπιδοτενεκές για τους προλετάριους και τους περιθωριακούς του αύριο. Αλλωστε, η εντολή είναι ρητή και φέρει την υπογραφή του αρμόδιου προϊστάμενου.

«Καμία δράση, καμία πρωτοβουλία που να διαφοροποιεί το 132 από τα άλλα δημόσια σχολεία».

Το μήνυμα είναι σαφές και μας αφορά όλους, γονείς και εκπαιδευτικούς, αφορά την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της.

Η μικρή ιστορία του 132 είναι εξόχως διδακτική. Και το τέλος της δεν γράφτηκε ακόμη. Στο χέρι μας είναι.

Ολυμπία Παγουλάτου
(Μαμά στο 132 και αδιόριστη εκπαιδευτικός)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Σ. Πρωτονοταρίου, Π. Χαραβιτσίδης
«Για ένα σχολείο που να σέβεται τη "διαφορετικότητα". Θεωρητικές και πρακτικές προσεγγίσεις» («Εκπαιδευτική Κοινότητα», τχ. 78, Μάιος-Ιούλιος 2006).

Σ. Πρωτονοταρίου, Π. Χαραβιτσίδης, Κ. Βουλαλάς, Γ. Μακρυγιάννης «"Εθνικές εορτές". Η εμπειρία μιας άλλης προσέγγισης» («Γέφυρες», τχ. 26, Ιανουάριος - Φεβρουάριος 2006).

Σ. Πρωτονοταρίου, Π. Χαραβιτσίδης
«Η διδασκαλία της μητρικής γλώσσας των αλλόγλωσσων μαθητών στο σχολείο: Μια πολύχρονη προσπάθεια με θετικά αποτελέσματα» («Εκπαιδευτική Κοινότητα», τχ. 80, Νοέμβριος 2006-Ιανουάριος 2007).

Κ. Βουλαλάς, Π. Μάστορα, Ε. Νικολοπούλου, Σ. Πρωτονοταρίου, Χ. Σχοινάς, Παύλος Χαραβιτσίδης, Πέτρος Χαραβιτσίδης «Μετανάστες μαθητές και γονείς: από τη θεωρία στην πράξη» («Εκπαιδευτική Κοινότητα», τχ. 73, Φεβρουάριος-Απρίλιος 2005).


ΔΕΙΤΕ

«Παιχνίδια από τις πατρίδες μας», 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθήνας, Τάξη Ε1. Πρώτο βραβείο Φεστιβάλ Ολυμπίας 2006.

«Παιχνίδια από τις πατρίδες μας μαζί με τους γονείς μας», 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθήνας, Τάξη Στ' Πρώτο βραβείο Φεστιβάλ Ολυμπίας 2007.


ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

http://www.132grava.net
Η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα ομάδας δασκάλων του 132ου δημοτικού σχολείου: υλικά από το εκπαιδευτικό πείραμα του 123ου, αλλά και δημοσιεύματα σχετικά με τις εξελίξεις στο σχολείο, τα πρακτικά της σχετικής συζήτησης στη Βουλή κ.ο.κ.

Δημοσιεύματα του «Ιού» για το σχολείο:

«Η γλώσσα της επικοινωνίας», 23.06.07,

«Σχολείο χωρίς σύνορα», 30.12.07 και

«Ανεύθυνη δήλωση», 19.01.08.

πηγή Ελευθεροτυπία, 18/5/2008