Πολλές φορές τούτες τις ημέρες βρεθήκαμε εμείς οι μεγάλοι να προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τη συμπεριφορά των εφήβων, που κατά χιλιάδες ξεχύθηκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν την οργή τους για την εν ψυχρώ εκτέλεση του Αλέξανδρου από τον ειδικό φρουρό, αλλά και την αγανάκτησή τους απέναντι σε ένα σύστημα που δεν τους εκφράζει. Πώς αξιολογούν όμως οι ίδιοι οι μαθητές την καθημερινότητά τους, το σχολείο τους, τις σχέσεις με τους γονείς τους, πώς αντιλαμβάνονται τη βία, πόσο ικανοποιημένοι είναι από τη ζωή τους;
Κάποιες απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά ίσως περιλαμβάνονται μέσα στο βιβλίο «Τρόπος Ζωής και Αντιλήψεις Εφήβων Μαθητών» με συγγραφείς τους Α. Κοκκέβη, Α. Φωτίου, Γ. Κίτσου που κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες από τις εκδόσεις «Παπαζήσης». Δημοσιεύονται σ' αυτό τα αποτελέσματα της τελευταίας έρευνας (2006) που πραγματοποίησε το ΕΠΙΨΥ (Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής) με διευθυντή τον καθηγητή Κ.Ν. Στεφανή, σε μαθητές εφηβικής ηλικίας στη χώρα μας. Μιας έρευνας που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της Πανευρωπαϊκής έρευνας Health Behaviour in School-aged Children (HBSC), υπό την αιγίδα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.
Το βιβλίο επιχειρεί να δώσει μια πλήρη εικόνα του τρόπου ζωής και των αντιλήψεων που σχετίζονται με τη σωματική και ψυχοκοινωνική υγεία των εφήβων 11-15 ετών στη χώρα μας. Οι έφηβοι στην Ελλάδα συγκρίνονται με τους εφήβους 40 χωρών της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής (περίπου 200.000 μαθητές). Η έρευνα μελετά τους σημαντικότερους τομείς της ζωής των εφήβων, όπως η οικογένεια, το σχολείο, οι φιλικές σχέσεις, οι ασχολίες τους στον ελεύθερο χρόνο.
Σχολείο και σχολικό περιβάλλον
Περισσότεροι έφηβοι στη χώρα μας (σχεδόν ένας στους δύο), σε σύγκριση με τους έφηβους των άλλων χωρών, δεν είναι ικανοποιημένοι από το σχολείο τους. Νιώθουν πιεσμένοι από τη σχολική δουλειά.
Η στατιστική ανάλυση δείχνει ότι σε σχέση με τα αγόρια, τα κορίτσια εμφανίζουν αυξημένη ικανοποίηση από το σχολείο. Συγκεκριμένα, το 28,7% δηλώνει πολύ ικανοποιημένο από το σχολείο, έναντι του 21,8% των αγοριών.
Τα ποσοστά αυτά πέφτουν με την πρόοδο της ηλικίας, αφού το 43% των 11χρονων δηλώνει ότι του αρέσει πολύ το σχολείο ενώ μόνο το 15,1% των 15χρονων απαντάει θετικά στην ίδια ερώτηση. Ισως αυτό να οφείλεται στην προοδευτική αύξηση των απαιτήσεων από το εκπαιδευτικό σύστημα στις μεγαλύτερες τάξεις.
Τέσσερις στους 10 εφήβους (39,9%) νιώθουν αρκετά ή πολύ πιεσμένοι από τη δουλειά του σχολείου. Αρκετά ή πολύ πιεσμένα νιώθουν σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό τα κορίτσια (42%) σε σύγκριση με τα αγόρια (35,6%). Η πίεση επίσης αυξάνεται για τους μεγαλύτερους εφήβους: Ενας στους δύο 15χρονους (50,7%) νιώθει αρκετά ή πολύ πιεσμένος από τη δουλειά του σχολείου συγκριτικά με το 17,8% στο δείγμα των 11χρονων.
Οσον αφορά την ενδοσχολική βία, τα αποτελέσματα της έρευνας είναι αποκαλυπτικά: ένας στους 2 εφήβους ηλικίας 11-15 ετών (49,9%) συμμετείχαν σε ενοχλητικά πειράγματα προς κάποιον άλλο μαθητή ή μαθήτρια στο σχολείο κατά τους τελευταίους δύο μήνες πριν από την διεξαγωγή της έρευνας.
Ενας στους 2 μαθητές ηλικίας 11 με 15 ετών (48,9%) αναφέρει σε σχετική ερώτηση ότι έχει έρθει άγρια στα χέρια με κάποιον ή κάποιους άλλους μαθητές τον τελευταίο χρόνο πριν από την έρευνα. Μεταξύ των τριών ηλικιακών ομάδων, οι 13χρονοι εμφανίζονται σε μεγαλύτερο ποσοστό (56,4%) να εμπλέκονται σε καβγάδες απ' ό,τι οι 11χρονοι (49%) και οι 15χρονοι (44,1%).
Ικανοποίηση από τη ζωή
Στη μεγάλη πλειονότητά τους (89,3%) δηλώνουν ικανοποιημένοι από τη ζωή τους. Αντίθετα, το 10,6% των εφήβων δηλώνουν μέτριο ή χαμηλό βαθμό ικανοποίησης. Μεταξύ των δυο φύλων, περισσότερα αγόρια (92,3%) απ' ό,τι κορίτσια (86,8%) αξιολογούν θετικά τη ζωή τους. Η αίσθηση αυτή μειώνεται όσο αυξάνεται η ηλικία τους: τα ποσοστά πέφτουν από 95,2% στους 11 χρόνους, στο 89% στους 13χρονους και στο 85,4% στους 15χρονους.
Αν και οι έφηβοι αντλούν σε υψηλά ποσοστά ικανοποίηση από τη ζωή τους, εντούτοις η εφηβεία από ψυχολογικής πλευράς παραμένει μια δύσκολη περίοδος. Οι ραγδαίες σωματικές μεταβολές και το στρες που βιώνει ο έφηβος εκφράζονται συχνά διαμέσου ψυχοσωματικών ενοχλημάτων. Οπως προκύπτει, 3 στους 4 εφήβους -περισσότερα κορίτσια από αγόρια και σε αυξανόμενο αριθμό όσο μεγαλώνουν- αναφέρουν την παρουσία κάποιου συμπτώματος μέσα στο τελευταίο εξάμηνο πριν από τη διεξαγωγή της έρευνας. Συγκεκριμένα, το 36,8% των εφήβων αναφέρει ότι θυμώνει εύκολα και γκρινιάζει, το 33,9% εκδηλώνει νευρικότητα, το 24,4% ακεφιά, το 24,2% δυσκολία συγκέντρωσης, το 16,3% παρουσιάζει πονοκεφάλους, το 14,9% δυσκολία στον ύπνο, το 9,8% πόνο στη μέση, το 8,5% πόνο στο στομάχι και το 7,7% ζαλάδα.
Οικογένεια
Για τη συντριπτική πλειονότητα των εφήβων (90,8%) οι σχέσεις στην οικογένεια είναι από πολύ καλές έως άριστες. Ενας στους 10 εφήβους δηλώνει πως δεν είναι ικανοποιημένος από τις σχέσεις στην οικογένεια και πως είναι δύσκολο ή πολύ δύσκολο να επικοινωνήσει έστω και με έναν από τους δυο γονείς για θέματα που τον ή την απασχολούν.
Το ποσοστό των εφήβων που αναφέρουν μέτρια ή χαμηλή ικανοποίηση από τις σχέσεις στην οικογένεια αυξάνεται σημαντικά με την ηλικία. Σχεδόν διπλάσιο είναι το ποσοστό των κοριτσιών (12,1%) σε σύγκριση με αυτό των αγοριών (5,9%) που αναφέρει μέτριες ή κακές σχέσεις στην οικογένεια, ενώ οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα είναι σημαντικές μόνο για τους μαθητές 13 και 15 ετών.
Η πλειονότητα επίσης των μαθητών, περίπου το 75%, αναφέρουν ότι είναι κατά κανόνα εύκολο ή πολύ εύκολο να μιλήσουν με τους γονείς τους. Βέβαια, η ευκολία αυτή φαίνεται να προσδιορίζεται από το φύλο και την ηλικία τους σε συνδυασμό και με το φύλο του γονέα. Ετσι, αγόρια και κορίτσια θεωρούν σε παρόμοια ποσοστά (84,6% και 86,6% αντίστοιχα) ότι είναι εύκολο ή πολύ εύκολο να μιλήσουν με τη μητέρα τους για κάτι που τους απασχολεί. Στην περίπτωση του πατέρα τα πράγματα αλλάζουν. Τα κορίτσια σε σημαντικά μικρότερο ποσοστό (49,3%) απ' ό,τι τα αγόρια (78,8%) επικοινωνούν με αυτόν εύκολα ή πολύ εύκολα. Μεγαλώνοντας οι έφηβοι, από την ηλικία των 11 στην ηλικία των 15 ετών, σχεδόν τετραπλασιάζεται το ποσοστό όσων αναφέρουν δύσκολη ή πολύ δύσκολη επικοινωνία με τους γονείς (3,8% οι 11χρονοι, 12,6% οι 13χρονοι και 14,9% οι 15χρονοι).
Δραστηριότητες και χόμπι στον ελεύθερο χρόνο
Η ευκολία επικοινωνίας με τον πατέρα όσο μεγαλώνουν οι έφηβοι φαίνεται να περιορίζεται περισσότερο στη χώρα μας, συγκριτικά με τη γενική τάση των άλλων χωρών.
Οι δημοφιλέστερες δραστηριότητες είναι κατά σειρά: η ακρόαση μουσικής (95,4%), η σωματική άσκηση και η ενασχόληση με τον αθλητισμό (84,7%), τα ηλεκτρονικά παιχνίδια στον υπολογιστή ή σε ειδικές κονσόλες (71,3%), η ανάγνωση εξωσχολικών βιβλίων (67,4%), η ενασχόληση με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή για την επεξεργασία εικόνων (56, 3%) ή μουσικών κομματιών (41,3%), η ζωγραφική (53,4%), ο χορός (37,9%).
Τουλάχιστον 4 ώρες τηλεόραση την ημέρα παρακολουθεί τις καθημερινές σχεδόν ένας στους 3 εφήβους και τα σαββατοκύριακα οι μισοί, τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια. Ενώ, σχεδόν ένας στους 6 εφήβους (15,5%) παρακολουθεί τουλάχιστον 5 ώρες τηλεόραση τις καθημερινές. Από το 2002 έως το 2006 αυξάνεται σημαντικά ο μέσος όρος ωρών μπροστά στην τηλεόραση και στα δυο φύλα.
Το 17% των εφήβων ηλικίας 11-15 παίζουν ηλεκτρονικά παιχνίδια μια ώρα την ημέρα τις καθημερινές.
Τρεις ή και περισσότερες ώρες την ημέρα παίζει ηλεκτρονικά τις καθημερινές το 15,9% των εφήβων, ενώ το ποσοστό αυτό υπερδιπλασιάζεται κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου (32,7%).
Χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή με ενασχόληση άλλη από ηλεκτρονικά παιχνίδια, για τουλάχιστον 2 ώρες την ημέρα, αναφέρει το 14,2% των εφήβων τις καθημερινές και το 23,1% τα Σαββατοκύριακα. Τα αγόρια κάνουν χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή τις καθημερινές σε υπερδιπλάσιο ποσοστό σε σύγκριση με τα κορίτσια. *
Στάση εργασίας εξαγγέλλει η ΔΟΕ, ώστε να διευκολυνθούν οι εκπαιδευτικοί να πάρουν μέρος στο Πανεκπαιδευτικό Συλλαλητήριο την
Παρασκευή 9 Γενάρη 2009, 12.30 Προπύλαια.
Πανελλαδική στάση εργασίας την Παρασκευή 9 Ιανουαρίου από τις 12:00 έως το τέλος του ωραρίου, προκήρυξε η ΑΔΕΔΥ, δηλώνοντας ταυτόχρονα τη συμμετοχή της στα συλλαλητήρια των μαθητών και φοιτητών, των νέων και των εκπαιδευτικών.
Παράλληλα, η ΑΔΕΔΥ καλεί σε σύσκεψη τις δημοσιοϋπαλληλικές Ομοσπονδίες τη Δευτέρα 12 Ιανουαρίου για την οργάνωση 24ωρης απεργιακής κινητοποίησης.
Το ΔΣ της ΟΛΜΕ αποφάσισε να κηρύξει την 9η Γενάρη, ημέρα που δολοφονήθηκε ο Νίκος Τεμπονέρας το 1991, ως Ημέρα Παιδείας και Αγώνα. Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είν' ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.
Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Καλούμε όλους τους συναδέλφους
να συμμετάσχουν μαζικά στο συλλαλητήριο
Οι απώλειες παλαιστινιακών εδαφών από το 1946 ως το 2000.
Η τραγική ιστορία του παλαιστινιακού λαού δεν άρχισε βέβαια χθες. Από το τέλος του 19ου αιώνα ξεκίνησε μια συστηματική προσπάθεια εποικισμού της Παλαιστίνης, παρά το γεγονός ότι στις αρχές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου οι Εβραίοι κατείχαν λιγότερο από το 2% της παλαιστινιακής γης. Από την ίδρυση του ισραηλινού κράτους ο παλαιστινιακός λαός υφίσταται μια από τις πιο βάρβαρες επιθέσεις στη Ιστορία.
1881: Η πρώτη μαζική μετανάστευση εβραίων στους Αγίους Τόπους, κυρίως από τη Ρωσία και την Υεμένη.
1896: Δημοσιεύεται το "Der Judenstaat", η "βίβλος" του σιωνισμού, από τον Βιεννέζο δημοσιογράφο Θέοντορ Χερστ. Ενώ το 1897 γίνεται το πρώτο Σιωνιστικό Κογκρέσο στη Βασιλεία.
1916: Υπογράφεται η αγγλογαλλική συμφωνία Σάικς - Πικό, προσχέδιο "μοιράσματος" της πετρελαιοφόρου Μέσης Ανατολής σε ζώνες επιρροής.
1917: Ενώ οι Άραβες νικούν τους Οθωμανούς και ονειρεύονται ανεξαρτησία, ο βρετανός ΥΠΕΞ Άρθουρ Μπάλφουρ υπογράφει τη διακήρυξη που φέρει το όνομά του, και υπόσχεται στους σιωνιστές μια πατρίδα στην Παλαιστίνη. Παρ' όλ' αυτά τον επόμενο χρόνο η Αγγλία καταλαμβάνει την περιοχή.
1920: Βάσει της συνθήκης των Βερσαλλιών η Βρετανία αναλαμβάνει τη διοίκηση του σημερινού Ισραήλ, ξεπουλώντας τους Άραβες συμμάχους της.
1929: Καθώς η συνεχής έλευση εβραίων αλλοιώνει τα πληθυσμιακά χαρακτηριστικά, οι Άραβες εξεγείρονται.Οι συγκρούσεις κλιμακώνονται ως το 1936, όποτε ξεσπούν κανονικές ένοπλες μάχες μεταξύ Αράβων και εβραίων υπό βρετανική ανοχή.
1937: Ενώ ο ξεσηκωμός των παλαιστινίων βρίσκεται σε εξέλιξη, η Βρετανία ανακοινώνει σχέδιο "μοιράσματος" των Αγίων Τόπων μεταξύ εβραίων και Αράβων. Όλο και μεγαλύτερος αριθμός εβραίων συρρέει στην Παλαιστίνη λόγω των διωγμών από τους ναζί.
Το 1947 ο νεοσύστατος Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών , ο ΟΗΕ, που αντικατέστησε την ΚΤΕ (κοινωνία των εθνών ), ανέλαβε τον έλεγχο της Παλαιστίνης, και στις 29 Νοεμβρίου παρουσιάζει ένα σχέδιο (ήταν η πρώτη απόφαση του νέου οργανισμού) για την διαίρεση της Παλαιστίνης σε ένα ισραηλινό και ένα αραβικό κράτος και την μετατροπή της Ιερουσαλήμ σε διεθνή πόλη εκτός συνόρων.
(Το σχέδιο των Ηνωμένων Εθνών απεικονίζεται στον διπλανό χάρτη.)
Με το που αποχώρησαν οι Βρετανοί τον Μάιο του 1948, οι μεν Ισραηλινοί ανακήρυξαν το δικό τους κράτος, σύμφωνα με το σχέδιο του ΟΗΕ, οι Άραβες όμως, δεν ήταν διατεθειμένοι να το δεχτούν και οι χώρες του Αραβικού συνδέσμου, Αίγυπτος, Ιορδανία, Ιράκ, Συρία και Λίβανος, κήρυξαν πάραυτα τον πόλεμο στο νεοϊδρυθέν κράτος. Στην αρχή οι Άραβες υπερτερούσαν, μετά όμως από μάχες 9 μηνών οι Ισραηλινοί πήραν το πάνω χέρι αντεπιτέθηκαν και τους εξώθησαν. Τον Μάρτιο του 1949, επετεύχθη συμφωνία μόνιμης κατάπαυσης του πυρός, κατά την οποία ορίσθηκαν τα εσωτερικά όρια του Ισραήλ, γνωστά και ως «Πράσινη Γραμμή». Έτσι, οι Αιγύπτιοι διατήρησαν τη Λωρίδα της Γάζας, οι Ιορδανοί την Δυτική Όχθη και την ανατολική Ιερουσαλήμ, κτήσεις που κράτησαν μέχρι τον πόλεμο του 1967, οι Σύριοι μια στενή λωρίδα στην λίμνη της Γαλιλαίας και οι Λιβανέζοι ένα μικρό κομμάτι γης, στη Rosh Hanikra.Με τον τρόπο αυτό οι Ισραηλινοί κατόρθωσαν να αυξήσουν τα εδάφη τους εις βάρος των Παλαιστινίων στο 77%, έναντι του 55% που τους είχε αρχικά αποδοθεί.
1948 – 1951 : Περίπου 700,000 Εβραίοι μεταναστεύουν στο Ισραήλ.
1950 : Εξαιτίας της έντονης εισροής εβραίων μεταναστών στο Ισραήλ, η οικονομία του κράτους καταρρέει. Οι ΗΠΑ σε συνεργασία με εβραϊκά λόμπι παγκοσμίως ξεκινά το πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας προς το Ισραήλ το οποίο συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
1956: Ο Αιγύπτιος ηγέτης Νάσερ εθνικοποιεί το κανάλι του Σουέζ, με αποτέλεσμα να δεχθεί συντονισμένη επίθεση από τη Βρετανία, τη Γαλλία και το Ισραήλ. Οι ΗΠΑ, όμως, παίρνουν το μέρος της Αιγύπτου και η τριεθνής συμμαχία αναγκάζεται σε υποχώρηση. Με την παρέμβασή τους αυτή οι ΗΠΑ κερδίζουν το ρόλο του "ρυθμιστή" της περιοχής, ρόλο που μέχρι τότε διαδραμάτιζε η Βρετανία.
Στο τέλος του χρόνου ο ΟΗΕ αναγκάζει τις τρεις χώρες να αποσύρουν τα στρατεύματα τους αλλά το Ισραήλ δεν παραδίδει όλα τα εδάφη που κατέκτησε. Η λωρίδα της Γάζας παραμένει υπό κατοχή.
Το 1959 ο Γάσερ αραφάτ ίδρυσε το κίνημα Φατάχ, τα προεδρείο της οποίας ανέλαβε τον Ιούνιο του 1968.
Το 1964 ιδρύεται η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ), η οποία συνενώνει πολλές διαφορετικές παλαιστινιακές πολιτικές οργανώσεις, με στόχο την ανεξαρτησία των Αράβων της Παλαιστίνης από την ισραηλινή κατοχή, το δικαίωμα των Παλαιστινίων στην αυτοδιάθεση και την επιστροφή στις εστίες τους. Το 1969 πρόεδρός της αναδεικνύεται ο Γιασέρ Αραφάτ, ηγέτης της Φατάχ, μια μορφή που σφράγισε τον αγώνα του παλαιστινιακού λαού. Η ΟΑΠ αναγνωρίστηκε επίσημα από τον ΟΗΕ το 1974.
1967, 5-10 Ιουνίου: Ο πόλεμος των 6 ημερών. 400.000 Παλαιστίνιοι παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς, αφού το Ισραήλ μετά από ταυτόχρονη επίθεση σε Συρία, Ιορδανία και Αίγυπτο καταλαμβάνει τη χερσόνησο του Σινά, τα υψίπεδα Γκολάν στη Συρία, τη Δυτική Όχθη του ποταμού Ιορδάνη, τη Λωρίδα της Γάζας και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, διπλασιάζοντας τα εδάφη του.
1968: Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνη παρουσιάζει σύνταγμα και απαιτεί την άμεση ίδρυση παλαιστινιακού κράτους.
15-17 Σεπτέμβρη 1982: Λιβανικές φασιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις, κάτω από την καθοδήγηση και τη βοήθεια του Ισραήλ, έσφαξαν πάνω από 3.000 Παλαιστίνιους πρόσφυγες που διέμειναν στα δυο μαρτυρικά στρατόπεδα της Σάμπρα και της Σατίλα στη Βηρυτό. Σχεδόν το 80% των σφαγιασμένων ήταν παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι! Η συγκεκριμένη πράξη έχει καταγραφεί από την ιστορία στις πιο μαύρες σελίδες της.
1987: Η πρώτη Ιντιφάντα (εξέγερση). Ήταν μια νεανική εξέγερση. Ονομάστηκε και πετροπόλεμος, γιατί οι νεαροί χρησιμοποιούσαν πέτρες κι άλλα αυτοσχέδια όπλα για να αντιμετωπίσουν τον τεχνολογικά προηγμένο ισραηλινό στρατό. Στην πρώτη του εκδήλωση ήταν ένας αυθόρμητος ξεσηκωμός, στη συνέχεια Χαμάς και PLO έκαναν τον δικό τους αγώνα να την οικειοποιηθούν. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν μέχρι το 93. Επισήμως τερματίστηκε στις 23 Αυγούστου 1993 με τη συμφωνία στο Όσλο μεταξύ Ράμπιν και Αραφάτ, που άνοιξε το δρόμο για τη δημιουργία του παλαιστινιακού κράτους. Από το 1987 ως το 2000 ,οπότε ξέσπασε η δεύτερη ιντιφάντα, υπολογίζεται ότιέχασαν τη ζωή τους 1500 παλαιστίνιοι και 400 ισραηλινοί.
1987: Η επίσημη ίδρυση της Χαμάς έγινε τον Δεκέμβριο του 1987, έξι μόλις ημέρες μετά το ξέσπασμα της πρώτης πενταετούς Ιντιφάντα. Οι ρίζες της οργάνωσης βρίσκονται στο Κίνημα Αδελφών Μουσουλμάνων της Παλαιστίνης,
25 Φεβρουαρίου1996: Βομβιστικές επιθέσεις Παλαιστινίων στην Ιερουσαλήμ με 26 νεκρούς. Το Ισραήλ κλείνει τα σύνορα με Παλαιστίνη.
11 Απριλίου 1996: Η σφαγή της Κανά. Ο ισραηλινός στρατός εξαπολύει επίθεση κατά του προσφυγικού καταυλισμού στην Κανά του Λιβάνου σκοτώνοντας πάνω από 100 παιδιά. Η επίθεση ήταν μια στρατιωτική αποτυχία καθώς δεν υπήρχαν στρατιωτικοί στόχοι στον καταυλισμό. Η σφαγή είναι τόσο συγκλονιστική που οι δημοσιογράφοι οι οποίοι έσπευσαν να καλύψουν το γεγονός, καταρρέουν μπροστά στις κάμερες.
2000: Η δεύτερη Ιντιφάντα. Μετά την επίσκεψη του Αριέλ Σαρόν στο Τέμενος Αλ-Ακσά, στην Ιερουσαλήμ, αρχίζουν βίαια επεισόδια. Ο πετροπόλεμος δίνει τη θέση του στα πολυβόλα, στους όλμους, στις επιθέσεις αυτοκτονίας και στις ενέδρες. Υπολογίζεται ότι πάνω από 4.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά τις συγκρούσεις. Οι Ισραηλινοί σκότωσαν πάνω από 3.200 Παλαιστίνιους, ενώ οι Παλαιστίνιοι τουλάχιστον 950 Ισραηλινούς. Η βία συνεχίστηκε για καιρό και περιορίστηκε μετά τον θάνατο του Γιασέρ Αραφάτ το 2004.
2002: Σε αντίποινα μιας σειράς επιθέσεων από Παλαιστίνιους μαχητές το Ισραήλ διεξάγει εκτεταμένη επιχείρηση («Αμυντική Ασπίδα») στη Δυτική Οχθη. Πολιορκεί επί 5 εβδομάδες τα αρχηγεία του Αραφάτ στη Ραμάλα και στέλνει τανκς και χιλιάδες στρατιώτες για ανακατάληψη σχεδόν όλης της Δ. Οχθης. Στην πόλη Τζενίν 52 Παλαιστίνιοι έχασαν τη ζωή τους και 25 στη Ναμπλούζ.
2003: Τον Φεβρουάριο το Ισραήλ εγκαινιάζει σειρά επιδρομών στη Λωρίδα της Γάζας και στη Ναμπλούζ, με αποτέλεσμα τον θάνατο δεκάδων πολιτών. Επίθεση αυτοκτονίας της Χαμάς τον Μάρτιο σε λεωφορείο στη Χάιφα με 17 νεκρούς. Παρόμοια επίθεση στην Ιερουσαλήμ τον Αύγουστο με 21 νεκρούς. Επίθεση της ισλαμικής Τζιχάντ τον Οκτώβριο σε εστιατόριο στη Χάιφα με 20 νεκρούς.
22 Μαρτίου 2004: Δολοφονία του ηγέτη της Χαμάς, Αχμέντ Γιασίν. Δολοφονία του ηγέτη της Χαμάς, Αμπντέλ Αζίζ Ραντίζι, στις 17 Απριλίου.
2005, Ιούνιος-Ιούλιος: Βίαια επεισόδια από Εβραίους εποίκους στη Λωρίδα της Γάζας. Μαζικές επιθέσεις με ρουκέτες από τη Χαμάς προς τους εβραϊκούς οικισμούς και το Ισραήλ. Ανθρωποκυνηγητό του Ισραήλ κατά στελεχών της Χαμάς.
26 Ιανουαρίου 2006: Η Χαμάς κερδίζει τις παλαιστινιακές εκλογές.
7 Απριλίου 2006: Οι ΗΠΑ και η ΕΕ μποϊκοτάρουν τη νέα κυβέρνηση διακόπτοντας την αποστολή βοήθειας, με στόχο να εξαναγκάσουν τη Χαμάς να αναγνωρίσει το Ισραήλ.
9 Ιουνίου 2006: Η Χαμάς παύει τη 16μηνη εκεχειρία, κατηγορώντας το Ισραήλ για τον θάνατο 10 ατόμων στη Γάζα.
25 Ιουνίου 2006: Παλαιστίνιοι μαχητές σκοτώνουν 2 Ισραηλινούς στρατιώτες και απάγουν τον Ισραηλινό δεκανέα Γκιλάντ Σαλίτ.
29 Ιουνίου 2006: Ισραηλινοί συλλαμβάνουν δεκάδες μέλη της Χαμάς, βουλευτές και υπουργούς στη Δ. Οχθη.
15 Μαρτίου 2007: Οι Παλαιστίνιοι επιτυγχάνουν συμφωνία για τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας.
15 Ιουνίου 2007: Ύστερα από τριήμερη μάχη η Χαμάς εκδιώκει τη Φατάχ από τη Λωρίδα της Γάζας και το Ισραήλ επιβάλει αποκλεισμό.
19 Ιουνίου 2008: Εκεχειρία με τη μεσολάβηση της Αιγύπτου.
4 Νοεμβρίου 2008: Οι Ισραηλινοί καταστρέφουν τούνελ που είχαν κατασκευάσει οι Παλαιστίνιοι μαχητές, ανοίγοντας νέο κύκλο βίας.
19 Δεκεμβρίου 2008: Λήγει η 6μηνη εκεχειρία μεταξύ Χαμάς και Ισραήλ. Εντείνονται οι παλαιστινιακές επιθέσεις με ρουκέτες.
27 Δεκεμβρίου 2008: Οι Ισραηλινοί εξαπολύουν την αιματηρότερη επίθεση εναντίον της Γάζας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν περισσότερα από 430 άτομα.
Οι ειρηνευτικές συμφωνίες που έμειναν στα χαρτιά
1967: Η περίφημη απόφαση 242 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ εισάγει την αρχή που διέπει τα περισσότερα από τα σχέδια που ακολούθησαν, δηλαδή την αρχή της ανταλλαγής γης, με στόχο την ειρήνευση. Η απόφαση καλούσε για την «αποχώρηση του Ισραήλ από περιοχές που κατελήφθησαν στη διάρκεια των πρόσφατων συγκρούσεων».
1978: Η Συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ ήταν εξαιρετικά αδύναμη σε ό,τι αφορούσε τους Παλαιστινίους, καθώς μιλούσε μεν για τη σύσταση «αυτοδιοικούμενης αρχής» στη Δ. Οχθη και τη Γάζα, που θα οδηγούσε στην οριστική διαπραγμάτευση, ωστόσο οι Παλαιστίνιοι δεν είχαν καν εκπροσωπηθεί.
1991: Στη Σύνοδο της Μαδρίτης οι Παλαιστίνιοι εκπροσωπήθηκαν ως τμήμα της ιορδανικής αντιπροσωπείας και χωρίς την παρουσία του Αραφάτ, που ήταν «κόκκινο πανί» για τους Ισραηλινούς. Η Σύνοδος αυτή ήταν η αφετηρία για τις μυστικές συνομιλίες που οδήγησαν στη συμφωνία του Οσλο.
1993: Η βασική καινοτομία του Οσλο ήταν οι απευθείας συνομιλίες μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών, και η αναγνώριση της οργάνωσης για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης ως συνομιλητή. Βάσει της συμφωνίας, το Ισραήλ έπρεπε να αποσυρθεί σταδιακά από Δ. Οχθη και Γάζα. Εμμεσα αναγνωριζόταν η δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Η συμφωνία εφαρμόστηκε μόνο εν μέρει.
2000: Στο Καμπ Ντέιβιντ, παρότι οι διαπραγματεύσεις ήταν πολύ πιο διεξοδικές και αφορούσαν ακανθώδη ζητήματα, όπως το καθεστώς της Ιερουσαλήμ και το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων, δεν υπήρξε τελικώς συμφωνία. Η αποτυχία του Καμπ Ντέιβιντ ήταν η σπίθα που άναψε τη δεύτερη Ιντιφάντα.
2003: Το «κουαρτέτο», ΗΠΑ, Ρωσία, ΕΕ και ΟΗΕ, παρουσίασε τον «οδικό χάρτη», ένα χρονοδιάγραμμα που θέτει ως προτεραιότητα τη βελτίωση των συνθηκών ασφαλείας πριν επιτευχθεί πολιτική λύση. Την ίδια χρονιά υπεγράφη και η ανεπίσημη συνθήκη της Γενεύης, μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστίνιων διαπραγματευτών, που δεν έχει, όμως, δεσμευτικό χαρακτήρα.
9.000 στρατιώτες με τη «συντροφιά» των αρμάτων μάχης Μερκάβα, είναι παρατεταγμένοι στη μήκους 2.500 μέτρων ζώνη αποκλεισμού στα σύνορα της Λωρίδας της Γάζας
2.500 έφεδροι στρατιώτες κλήθηκαν επιπλέον για την ενίσχυση των ισραηλινών δυνάμεων που είναι αναπτυγμένες στην παραπάνω ζώνη
Βιβλία για την Παλαιστίνη
Η ιστορία της σύγχρονης Παλαιστίνης
Συγγραφέας: Pappe, Ilan
Εκδότης: Κέδρος
Πηγές της ιστορίας της Παλαιστίνης
Υπότιτλος: Θ' π.Χ. αιώνας
Συγγραφέας: Κωνσταντίνου, Μιλτιάδης Δ.
Εκδότης: Επίκεντρο
Το Παλαιστινιακό
Υπότιτλος: Ο σιωνισμός, οι Άραβες και ο διεθνής παράγοντας 1882-1948
Συγγραφέας: Σακκάς, Γιάννης Δ.
Εκδότης: Πατάκη
Η νέα Ιντιφάντα
Υπότιτλος: Ισραήλ, ιμπεριαλισμός και παλαιστινιακή αντίσταση
Συγγραφέας: Alexander, Anne
Εκδότης: Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο
Καλωσήρθατε στη Ραμάλα!
Συγγραφέας: Οικονομίδου, Θεοδώρα
Εκδότης: Κριτική
Ισραήλ - Παλαιστίνη
Υπότιτλος: Μία γη, δύο έθνη 1948-2002
Εκδότης: Μελάνι
Τα παιδιά της πάχνης. Υπότιτλος: Αναμνήσεις από ένα χαμένο παλαιστινιακό χωριό
Συγγραφέας: Al-Asaad, Mohammed
Εκδότης: Αλεξάνδρεια
Παλαιστίνη
Υπότιτλος: Το δράμα ενός λαού
Συγγραφέας: Χαλαζιάς, Χρήστος Η.
Εκδότης: Βασδέκης
Κινηματογραφικές ταινίες
Προβάλλεται
Βαλς με τον Μπασίρ,
Animation Σκηνοθεσία: Αρι Φόλμαν
Κατά διαβολική σύμπτωση, η ωμή στρατιωτική βία του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας αυτές τις ημέρες κάνει επίκαιρο όσο ποτέ ένα κόμικ για ενήλικες: Το «Βαλς με τον Μπασίρ», που πραγματεύεται τη βουβή συνενοχή του ισραηλινού στρατού στη σφαγή των Παλαιστινίων στα στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα, το Σεπτέμβριο του 1982.
Ο 'Αρι, ισραηλινός σκηνοθέτης που είχε υπηρετήσει στο στρατό στις αρχές της δεκαετίας του '80, βασανίζεται από εφιάλτες που έχουν να κάνουν με τον πόλεμο στο Λίβανο. Αδυνατώντας να θυμηθεί τα τότε γεγονότα, αρχίζει να αναζητά τους παλιούς του συμπολεμιστές για να μάθει όσα ακούσια διέγραψε από τη μνήμη του..
Ο Αρι Φόλμαν κινηματογράφησε ολόκληρη την ταινία του και στη συνέχεια τη «ζωγράφισε» εξ ολοκλήρου από την αρχή, παραδίδοντας την ως πρώτη μεγάλου μήκους στην ιστορία ενός σπάνιου κινηματογραφικού είδους, αυτό του «ντοκιμαντέρ κινουμένων σχεδίων»..
Η ταινία είναι μια δυνατή αντιπολεμική κραυγή και ταυτόχρονα μια ευρηματική οδύσσεια πάνω στην ανθρώπινη μνήμη. Εξαιρετική και η μουσική του Μαξ Ρίχτερ.
.............................
«ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΕΜΠΟΛΕΜΗΣ ΖΩΝΗΣ» (1995) του Μισέλ Χλεϊφι. Ο φανταστικός κόσμος του 12χρονου Γιουσέφ και η ανάγκη του να δώσει στην Λωρίδα της Γάζας κάτι από την ευαισθησία που της στέρησαν ο εξευτελισμός, ο τρόμος η βία και τα πάθη.
« ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΟΜΒΕΣ» του Φιλίπ Αρακτίνγκι.
«ΘΕΪΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ» (2002) του Ελία Σουλεϊμάν. Παλαιστίνιοι εραστές που τους χωρίζει το σημείο ελέγχου ανάμεσα στην Ραμάλα και την Ιερουσαλήμ προσπαθούν να ξεπεράσουν τα εμπόδια που δεν του αφήνουν να είναι μαζί. Βραβείο Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών 2002.
«Ο ΤΕΙΧΟΣ» (2004) της Σιμόν Μπιτόν
«ΑΙΧΜΑΛΩΤΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ» (2004) της Μπουθίνα Καναάν Κουρύ. Από τις καλύτερες ταινίες της διάσημης παλαιστίνιας ντοκιμαντερίστριας.
«Η ΣΦΑΓΗ» (2005) των Μόνικα Μπόργκμαν , Λόκμαν Σλιμ και Χέρμαν Θέϊσσεν, ένα αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για τα εγκλήματα των Ισραηλινών στα στρατόπεδα της Σάμπρα και της Σατίλα.
«ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΩΡΑ» (2005) του Χάνυ Αμπού Ασσάντ. Μια δημοφιλής Αραβο-Ισραηλινή ταινία για την περιπέτεια δύο παιδικών φίλων που ανήκουν σε μία εξτρεμιστική οργάνωση που ετοιμάζει μία επίθεση αυτοκτονίας στο Τελ Αβίβ.
«Κάτω από τις Βόμβες» (2007) του Φιλίπ Αρακτίνγκι.
Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ (2007) της Μπουθίνα Καναάν Χουρύ. Ένα ντοκυμανταίρ για τα εγκλήματα τιμής στην Παλαιστίνη μέσα από τις ιστορίες τεσσάρων γυναικών.
«ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ» (2008) της Αννεμαρί Τζακίρ.
«PALESTINE BLUES» (2008) τηςΝίνταΣιννόκροτ. Βραβευμένο ντοκιμαντέρ για την επίδραση του κτισίματος του ισραηλινού Τείχους και της επέκτασης των Ισραηλινών αποίκων στις παλαιστινιακές κοινότητες της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας.
«Ονειρα της εξορίας» και «Τα παιδιά της Σατίλα»της Μάι Μαρσί. Η πρώτη ταινία παρακολουθεί τη ζωή δυο ορφανών και προσφύγων κοριτσιών που ζουν το ένα στον καταυλισμό Σατίλα και το άλλο στον Ντχέισα, ενώ η δεύτερη αφορά στα ορφανά παιδιά του καταυλισμού Σατίλα.
«Τζαμάλ, μια ιστορία θάρρους» του Σάεντ Αντίνι, αναφέρεται στον τραυματισμό (τύφλωση και ακρωτηριασμό) ενός αγοριού από τα ισραηλινά όπλα και στον αγώνα του για αξιοπρεπή συνέχιση της ζωής.
«Κοντά στο θάνατο» του Αμπντούλ Σαλάμ Σιεχαντέ, που «διηγείται» τηνπαράλληλη ζωή τριών μικρών παιδιών, από τα οποία ένα δολοφονείται πισώπλατα από Ισραηλινό αξιωματικό.
"Τα όνειρά μας... πότε;» του Χισάμ Κάγιεντ. Η ταινία (παιδιά έγραψαν το σενάριο) δείχνει μια παρέα παιδιών που κάνουν όνειρα για το μέλλον.
Πυρά αγνώστων δέχτηκε διμοιρία των ΜΑΤ στα Εξάρχεια. Το περιστατικό συνέβη στις 03:05 τα ξημερώματα της Δευτέρας, στη διασταύρωση των οδών Κουντουριώτου και Ζαΐμη, πίσω από το υπουργείο Πολιτισμού.
Ένας 20χρονος αστυνομικός, που εκτελούσε χρέη σκοπού, τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός». Πρόκειται για τον Αδαμάντιο Μαντζούνη του Αλεξάνδρου που αποφοίτησε τον περασμένο Οκτώβριο από την Σχολή Αστυφυλάκων.
Από την έρευνα στο σημείο έχουν βρεθεί μέχρι στιγμής πάνω από 30 κάλυκες, από τους οποίους τουλάχιστον 27 προέρχονται από Καλάσνικοφ και οι υπόλοιποι από πιστόλι μικρότερου διαμετρήματος πιθανόν των 9 χιλιοστών.
Κρίσιμη αλλά σταθερ'η είναι η κατάσταση της υγείας του νεαρού αστυνομικού, μετά την ολοκλήρωση επιτυχούς επέμβασης.
Η περιοχή έχει αποκλειστεί από ισχυρές αστυνπμικές δυνάμεις, ενώ επιχείρηση-σκούπα γίνεται στα Εξάρχεια
. Κάμερες δεν υπάρχουν για να καταγράψουν το μακελειό, ενώ οι αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας είναι συμβολικές.
Ενάμισι εκατομμύριο άνθρωποι παγιδευμένοι χωρίς τρόφιμα, φάρμακα και γιατρούς σφυροκοπούνται ανελέητα από θάλασσα, γη και ουρανό. Στόχος να εξαλειφθεί κάθε ίχνος της Χαμάς, να τριχοτομηθεί η Λωρίδα της Γάζας και να επιβληθούν τετελεσμένα σε κάθε νέα διαπραγμάτευση για το μεσανατολικό ζήτημα.. Ενώ ο ΓΓ του Οργανισμού ζητάει άμεση κατάπαυση πυρός, ΗΠΑ και Βρετανία στο Συμβούλιο Ασφαλείας εμποδίζουν οποιοδήποτε ψήφισμα θα παρενοχλήσει την επίθεση του Ισραήλ.
Με αναφορά στους νέους που κατέβηκαν στο δρόμο μετά το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου ξεκίνησε την παρέμβασή του ο υποδιοικητής Μάρκος στο Πρώτο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Δίκαιης Οργής, που διεξάγεται στο Μεξικό.
Μιλώντας στα Eλληνικά, ο υποδιοικητής Μάρκος ανέφερε τα εξής: «Συντρόφισσα, σύντροφε. Εξεγερμένη Ελλάδα. Εμείς, οι πιο μικροί, από αυτή τη γωνιά του κόσμου, σε χαιρετάμε. Δέξου το σεβασμό μας και το θαυμασμό μας γι’ αυτό που σκέφτεσαι και κάνεις. Από μακριά μαθαίνουμε από εσένα. Ευχαριστούμε».
Μπορείτε να ακούσετε το απόσπασμα από την ομιλία του υποδιοικητή Μάρκος στο tvxs.gr
